In Den Haag wordt het beleid uitgezet waarnaar de provincies en de gemeenten zich maar moeten voegen.

Den Haag wikt en beschikt immers over de geldbuidel. Het blijft voor lokale partijen en politici toch een beetje gerommel in de marge.

Je kunt het vergelijken met de problematiek rond de komst van een nieuw treinstation (of juist niet) inclusief woonwijk in Amsterdam Oost. Het betreffende stadsdeel was mordicus tegen het plan en wilde die nieuwe woonwijk niet. Maar wat gebeurde er: terwijl het stadsdeel eigenlijk het laatste woord had mogen danwel moeten hebben, verklaarde de centrale stad het project tot ’stadsproject’ en ontnam dus de bevoegdheid van het stadsdeel.

Kortom, de stadsdelen zijn als het puntje bij het paaltje komt volstrekt machteloos. Dit geldt ook voor de provincies en de gemeenten vis-a-vis de regering.

En het (wat mij betreft) allesbepalende verschil tussen PvdA en CDA – ik neem aan dat je die partijen bedoelt – is dat de PvdA tenminste het lef heeft om electoraal lastige punten publiekelijk aan te snijden (zie hypotheekrente-aftrek) terwijl het CDA coute-que-coute tegen is zolang de peilingen duidelijk maken dat een meerderheid van de kiezers tegen is.

Het landelijk bestuur is echter iets geheel anders; daar wordt immers het beleid bepaald waar de provincialen en de gemeentelijken het maar mee moeten doen, en waar zij dus afhankelijk van zijn.

Kortom, de macht ligt in Den Haag, en daarom is de opstelling van het CDA in de regering in deze zo belangrijk.