Bats, klinkt het, gevolgd door het gerinkel van zwaar glas. Het komt van buiten. We kijken elkaar aan; zó ver draagt geluid van glas toch niet? Want wij denken automatisch dat het weer raak is bij Stadgenoot, het kantoortje met grote ramen van waaruit een beveiligingsteam overzicht heeft over een deel van de Diamantstraat. En daar wonen wij toch een endje vandaan. Dus hup, het balkon op.

Meteen valt op dat we geen vluchtende bontkraagjes zien, maar een hard wegcrossende scooter. Of er enig verband is weten we niet, maar aan het einde van de straat – de richting waar het glasgerinkel vandaan kwam – zien we de glinstering van gebroken glas op de grond.

Ook zien we een echte Amsterdamse, met dikke trui, stofrok en pantoffels en al, de hoek omkomen, onze straat in. “Ja hoor, het is weer zover!” roept ze, tegen iemand die wij niet kunnen zien. “Je zoon zeker weer?”

Aan de overkant van de straat gaat een deur open. Een Marokkaanse vader komt polshoogte nemen. Op zijn qui vive, wenkbrauwen in de vraagstand. Hij kijkt naar het glas op de stoep, vervolgens omhoog naar de voor ons onzichtbare gevel, en laat dan fronsend zijn schouders zakken. Zijn handen glijden nonchalant in zijn broekzakken en hij begint wat rond te sjokken, onderwijl onverstaanbaar murmelend.

De Amsterdamse is inmiddels aan een soort schreeuwmonoloog begonnen richting de persoon die wij nog steeds niet kunnen zien, hoe ver wij onze nek ook strekken. “Ja, lekker weer, die zoon van jou”, roept ze omhoog. “Dat joch is de schande van de buurt, weet je dat?” voegt ze toe. “Ie-der-een heeft het over die maffe zoon van jou. Het is echt een schande, een schande!” Om haar boosheid gewicht toe te voegen, zet ze kort haar knuisten op haar heupen en staart met haar geklemde kaak omhoog.

“Nah”, proest ze uiteindelijk, gooit haar handen in de lucht en zucht hard en diep. “Ik ga de politie maar weer eens bellen”, zegt ze, en loopt weer de hoek om, voor ons buiten beeld.

“De politie!” roept de Marokkaanse vader ineens. “De politie. Klootzakken!” En loopt murmelend zijn huis weer binnen.

De vrouw – de moeder, want daar ging het om – die op een bovenverdieping kennelijk achter het gebroken raam stond, zei al die tijd geen woord. Tenminste, niet dat wij konden waarnemen. Mij bleef het even onduidelijk wat er nou precies aan de hand was, maar mijn vriendin bracht uitkomst.

“Dat is waarschijnlijk die half-Antilliaanse jongen weer geweest”, zegt ze. “Daar heeft inderdaad de hele buurt het vaak over.”

De ‘hele buurt’, dat zijn de oudjes van wat we de ‘dorpstam-tam’ noemen. Mensen van dik in de zestig en zeventig die hier al tientallen jaren wonen, en die bij mooi weer op een paar bankjes schuin tegenover ons huis met elkaar praten, kankeren, lachen, schelden, tieren en – soms – zingen. Maar ze weten alles. Soms een tikje aangedikt, zeker, maar toch: als je iets wilt weten over de Diamantbuurt, dan moet je bij hen zijn.

En in dit geval wisten ze mijn vriendin veel te vertellen over die half-Antilliaanse jongen, die vermoedelijk een psychische stoornis heeft. Hij mist die remfunctie in zijn gedrag die voorkomt dat hij doet waar hij zin in heeft. Ook kan hij zich kennelijk moeilijk – of eigenlijk, helemaal niet – inleven in iemand anders. Hij begrijpt bijvoorbeeld niet dat mensen het niet leuk vinden als hij met keiharde, tot ijs geworden sneeuwballen naar hoofden van mensen gaat gooien.

“Dat is toch leuk?”, zei hij toen ik eens het slachtoffer was. Hij was toen 12, schat ik. “Dat is niet leuk! Mensen kunnen gewond raken door ijsballen, dus kappen!”, zei ik stoer. Hij keek mij grijnzend, maar toch ook niet helemaal begrijpend aan, alweer op zoek naar een hap sneeuw die gelukkig op dat moment even niet voorradig was.

Een jaar geleden werden we midden in de nacht opgeschrikt door een hels gebonk. Even dachten we dat iemand onze voordeur stond in te beuken. Maar nee. Daarna sirenes, motorgeluiden in de straat, hard gepraat, soms een schreeuw, en na een dik uur weer rust. De volgende ochtend zag ik dat de deur van het pand waar de moeder en haar zoon wonen, vervangen was door een dikke houten plaat.

Diezelfde zomer, aan de achterkant van het pand, liep het ook weer uit de hand. Luid gekrijs van een vrouw, brekend glas, stukken hout en servies dat door het gebroken glas de tuin van het pand door vloog. “Doe even normaal, ben je gek geworden?!”, krijste een voor mij onbekende vrouw die de woning uitvluchtte was en in de hoek van de tuin ging staan, van alles en nog wat ontwijkend. Iedereen kijken vanaf de balkonnetjes natuurlijk, ook ik. Vervolgens nog een hoop kabaal en geluid van brekende spullen in het huis, daarna weer de rust.

Altijd wat te doen in de Diamantbuurt, zullen we maar zeggen. Maar één ding, één machteloze verzuchting moet hier herhaald worden. De stadsdeelvoorzitter (van de PvdA, ja) van Oud-Zuid zei tegen Het Parool van zaterdag dat sommige van de relschoppers in de Diamantbuurt tekenen van gedragsstoornissen vertonen. Maar daar kan het stadsdeel niets aan doen, zei de voorzitter, want dat mag nu eenmaal niet. Als personen niet willen meewerken aan een onderzoek of behandeling, houdt het op. Een kijkje nemen achter de voordeur mag ook al niet. Dat staat zo in de wet.

Die moet dus veranderd worden, vindt de PvdA’er, want zo kan er niet ingegrepen worden en staat het stadseel machteloos.

Toevallig staat in diezelfde uitgave van Het Parool een kort stukje over D66, dat volgens lokale peilingen de kans maakt om de tweede partij in de hoofdstad te worden. De fractievoorzitter van D66 vindt het kort gezegd niet goed als de gemeente over de schouders van mensen gaat meekijken naar hoe het gezin functioneert. Dat moet niet, want zo maak je inbreuk op de privacy van mensen, luidt het betoog.

D66 wil dus kennelijk alles laten zoals het is. Achter de deur kijken om te kunnen bepalen of gezinnen aan het ontsporen zijn, of om te zien of criminele jongeren misschien gedragsstoornissen hebben die behandelbaar zijn – waarmee mogelijk het criminele gedrag afneemt – is allemaal anathema voor D66. Het privacyrijke leven van een ontspoord kutgezin dat criminelen herbergt is voor D66 dus kennelijk belangrijker dan de vrede en veiligheid van een buurt.

Ik weet nu al op wie ik bij de volgende gemeenteraadverkiezingen in ieder geval niet ga stemmen.

Overigens, als een korte update op dit stuk: de reden waarom nu voor vier van de vijf ramen een houten plaat zit in het Stadgenoot-kantoortje, is dat bontkraagjes hun woede koelen. De wijkagent en het beveiligingsteam voeren sinds kort een lik-op-stuk-beleid, volgens de stadsdeelvoorzitter, en de bontkraagjes vinden het na iedere bon nodig om een steen door een ruit te keilen.

Volgens de stadsdeelvoorzitter heeft het lik-op-stuk-beleid verder wel succes, want het aantal overtredingen en klachten van overlast is behoorlijk gedaald.

De NOS organiseerde zondag 10 mei een debat tussen lijsttrekkers van partijen uit de Tweede Kamer voor de…verkiezingen van het Europarlement. Vreemd, maar wel logisch. Nederlandse lijsttrekkers trekken meer kijkers en luisteraars dan Europarlementariërs. Maar dan krijg je wel weer een staaltje Europa-bashing. Hypocriet, want Europa doet alleen wat de nationale regeringen willen.

De politicus die zegt dat mensen in Europa van alles beslissen voor Nederland, en dat Brussel zich teveel bemoeit met Nederland, is een hypocriete leugenaar die de burger belazert. Want de Europese Commissie is een uitvoerend comité dat de opdrachten uitvoert die het krijgt van de nationale regeringen.

Geen enkele Eurocommissaris haalt het in zijn hoofd om in zijn of haar eentje nieuw beleid te gaan verzinnen op een cruciaal vlak. Zeker niet als dat beleid rechtstreeks ingaat tegen de belangen van nationale overheden.

De nationale overheden onderhandelen over een zaak via de vertegenwoordigende ministers in de Europese ministerraden, en presenteren de uitkomst van die onderhandelingen als nieuw beleid, of beleidskader, aan de Europese Commissie. Die moet daar vervolgens mee aan de slag.

Dus als Alexander Pechtold van D66 tijdens een debat pleit voor de invoering van een Europese Wet op de Openbaarheid van Bestuur, opdat iedereen geheime stukken van de Europese Commissie kan zien, dan is hij hypocriet. Hypocriet, want hij is zelf minister geweest. Zijn partij heeft zelf jarenlang deel uitgemaakt van regeringen die de praktijk hadden kunnen aanpassen, maar D66 heeft er nooit voor gepleit. En logisch natuurlijk.

Want ten eerste hoeven de nationale regeringen maar met hun vingers te knippen, en de Commissie maakt die stukken openbaar. Sterker, de Commissieleden zouden dat liever vandaag dan morgen willen doen, want het scheelt veel gedonder.

Ten tweede is het op verzoek van de nationale overheden dat die stukken geheim zijn. De Franse regering, die mordicus tegen de toetreding van Turkije is, wil bijvoorbeeld niet dat Franse kiezers de Franse correspondentie met de Europese Commissie kunnen inzien. Stukken waaruit blijkt dat de Franse regering samen met de 26 andere nationale overheden de Commissie opdracht geeft om toetreding van Turkije tot Europa te onderzoeken. Of – explosiever nog – de stukken waarin de Franse regering de Commissie toestemming geeft om te beginnen met voorbereidende verkenningen met Turkije, die uiteindelijk tot toetreding moeten leiden.

President Nicolas Sarkozy zou veel uit te leggen hebben als iemand die stukken via een EuroWOB boven tafel zou krijgen. Nederlandse ministers zijn ook al zeer kritisch over toetreding van Turkije, en willen om diezelfde reden de stukken geheim houden.

Binnen de Europese Commissie zijn ze er zelf ook goed ziek van dat ze steeds weer worden gebruikt als voetveeg van nationale politici — dezelfde mensen die de Commissie die impopulaire opdrachten meegeven.

“Nationale politici verwijten ons van alles als het hen uitkomt, en dat is nogal vaak. Net zo vaak zijn het hun eigen voorstellen die wij moeten uitvoeren. Maar als de Commissie iets goed doet, claimen de nationale politici dat. Doodmoe worden wij ervan”, aldus een hoge ambtenaar bij de Europese Commissie.

En die ambtenaar had volledig gelijk. Niet eens met beslissingen die genomen zijn door de Europese Commissie? Reageer het dan niet af op de Europese Commissie, die gewoon de uitvoerders zijn, maar op hen die het beleid inzetten: je ‘eigen’, nationale regering.

De autoriteiten in Amsterdam weten niet meer hoe ze met het meest criminele Marokkaanse tuig uit de Diamantbuurt om moeten gaan. De harde kern-criminelen zijn ‘uitbehandeld’; geen enkele ingreep uit welke hoek dan ook (jongerenwerk, gezinswerk, buurtwerk, politie etc.) helpt. Tijd voor definitieve, echte oplossingen, voorafgegaan door harde keuzes.

Volgens dit artikel in Het Parool blijkt dat een kleine groep jongeren van Marokkaanse afkomst zich op geen enkele wijze meer laat benaderen door de gebruikelijke diensten die jongeren normaliter van het criminele pad weten te houden.

Een Amsterdamse politiecommissaris stelt tegenover Het Parool dat alle goede werken van die diensten “heel mooi” zijn geweest – en nog steeds zijn – maar dat de kleine groep jongeren om wie het gaat, nu buiten bereik is van die diensten.

Het is erger. Ze zijn nu definitief buiten het bereik van de hele samenleving. Deze criminelen voelt zich in het geheel niet meer verbonden met de sociale mores, de verbanden die deze samenleving maken. Het enige wat men kent en dus wil, is persoonlijke rijkdom vergaren, desnoods via geweld. Want geld hebben betekent status, en in hun subcultuur is status enorm belangrijk.

Dit is de groep jongeren die misschien vroeger nog probeerde een baantje te krijgen, nadat ze voor de zoveelste keer gepakt werden door de politie en overgedragen werden aan HALT en het jongerenwerk. Sommigen van hen, de echte criminelen, hebben zelfs al vastgezeten en leerden in de jeugdbak de fijne kneepjes van het vak.

De baantjes kregen ze meestal niet. Ze waren niet gewild. Probeer maar eens een baan te krijgen bij bepaalde bedrijven (namen en rugnummers bij de schrijver bekend) als je een Marokkaans-klinkende achternaam hebt en je uit bepaalde buurten komt.

En dat heeft niks te maken met racisme of discriminatie, of een afkeer van moslims. Wél met generalisering. En waarom gaan mensen op een gegeven ogenblik generaliseren? Omdat sommige jongens van Marokkaanse afkomst wel heel erg hun best doen om bestaande vooroordelen keer op keer te bevestigen.

Bepaalde werkgevers hebben gewoon té vaak hun vooroordelen over jattende of gewelddagige Marokkanen bevestigd gezien, en kijken nu dus wel uit. Dan nog liever Antillianen, Surinamers of Turken, hoor je dan.

Maar dit is geen Mocro-bashing stuk. Het is óók geen ‘het is de schuld van de samenleving’-stuk. Het is een stuk over keuzes. Want als het inderdaad zo is dat deze groep harde kern-criminelen onbereikbaar is geworden, dan wordt het tijd dat ze als zodanig aangepakt worden. En dat kan dus niet meer met de zachte hand.

De keuze die op dit moment, en met betrekking tot die groep, gemaakt moet worden, is: wiens rechten zijn belangrijker? Die van de individuen die de groep criminelen opmaken, of de samenleving en de (potentiële) slachtoffers?

Is er op jonge leeftijd van raddraaiers nog een balans nodig tussen beide rechthebbenden, met dit kleine groepje hardcore criminelen is geen normaal land meer te bezeilen. En zijn de rechten van de samenleving en de (potentiële) slachtoffers mijns inziens veel belangrijker. Laat ook niet het misverstand bestaan dat ze het er zélf naar gemaakt hebben.

Je mag het oneens zijn met ‘de’ samenleving of de manier waarop je behandeld wordt, of misschien zelfs gestigmatiseerd; dat alles geeft je nog steeds niet het recht om naar de wapens te grijpen en jezelf ten koste van anderen te verrijken. Het geeft je al helemaal niet het recht om de vooroordelen die niet-Marokkanen al hadden over Marokkanen, nóg eens te bevestigen.

Al die Marokkanen hier die zich keurig gedragen en gewoon lekker willen leven zoals iedereen, zijn het spuugzat dat zo’n kleine groep criminelen het telkens weer voor hen verpest. Want al deze Marokkanen worden aangekeken op de acties van die criminelen. Veruit de meeste Marokkanen hebben hun keuze al lang geleden gemaakt; het aantal Marokkanen dat destijds op Pim Fortuyn stemde, mag niet onderschat worden.

Die kleine groep criminelen zijn overigens geen ‘Robin Hoods’, of anderszins subculturele helden, voorbeelden voor hun jongere broertjes, een rol waar die criminelen zich maar al te graag in wentelen als een soort van bescherming. Nee, zij zijn degenen die het louter om geld te doen is en die het voor Marokkanen juist vergallen.

Het is dit soort crimineel gedrag, in combinatie met hun Marokkaanse afkomst, die mensen als Geert Wilders steeds weer ammunitie geven om de héle Marokkaanse gemeenschap over één kam te scheren. Dat soort stigmatisering – want dat is het – geeft die harde criminelen een warm bedje, een muur (de Marokkaanse gemeenschap) waarachter zij zich kunnen verschuilen, een manier om zich in de slachtoffer-rol te kunnen wentelen. Dat moet gestopt worden.

Er rest de landelijke politiek nu niets anders meer dan de korpsbeheerders te voorzien van gereedschap waarmee zij deze hardcore criminele Marokkanen uit hun gemeenschap kunnen halen, en isoleren.

Weg uit stad en wijk, opsluiten op een plek — desnoods in Marokko, waar vast celruimte gehuurd kan worden — waar zij de samenleving niet meer tot last zijn, en zij zich niet meer kunnen manifesteren als rolmodellen.

Er zullen onder die criminelen uiteindelijk afvallers zijn, zij die zullen inzien dat ze jaren geleden een verkeerde keuze hebben gemaakt. Maar dat zal een kleine minderheid zijn. De anderen zullen hun leven voor altijd slijten in de vicieuze cirkel die overtreding-arrestatie-straf heet, net zoals de criminelen van de harde kern in Amerikaanse gevangenissen.

De Partij van de Arbeid is in Amsterdam de grootste partij, in zowel de gemeenteraad als in het stadsdeel waar de Diamantbuurt gevestigd is, Oud-Zuid. Aan die partij, onder leiderschap van korpsbeheerder en PvdA’er Job Cohen, nu de taak om actie te ondernemen richting Den Haag. Men mag Wilders niet weg laten lopen met dit onderwerp en nog meer schade laten aanrichten.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=LgbEYSbyepM]

I think it is OK for anyone to write an op-ed about anything, and have that person say whatever he or she wants. Freedom of speech, and all. However, I do take exception when that opinion is based not on true facts, but assumptions and baseless generalizations. Bruce Bawer’s latest op-ed piece was also published in The Wall Street Journal. It is about Europe, of course, and the problems Europeans have with Muslim minorities. An interesting subject, but Bawer gets his facts wrong. That wouldn’t be such a problem, if only those wrong facts weren’t the basis for Bawer’s assumptions.

The gist of Bawer’s op-ed article is that there is a huge, leftist, socialdemocratic conspiracy, aided and abetted by an elitist left-wing media, that is helping to stage a Muslim takeover of Western Europe. In response, Bawer opines, voters in Western European nations are massively crossing over to right-wing parties such as that of Dutch politician Geert Wilders, Jean-Marie Le Pen’s Front National, the Progress Party in Norway, the late Jörg Haider’s Freedom Party in Austria, the British National Party in Great-Britain, and so on.

Bawer basically states that it is the fault of the left-wing’s appeasement of Muslims that ‘their’ voters are now defecting. To support his position, Bawer offers a myriad of examples from recent Western European political history. But there are problems with his list of examples.

He states, for instance, that French socialdemocratic governments were responsible for allowing hundreds of thousands of Muslims into France. Here Bawer is wrong. Not left-wing, but right-wing parties allowed those immigrants in. A simple look at which parties were leading France in the 1960s and 1970s, when by far most Muslim immigrants came to France, shows that France was then led by right-wing presidents (Charles de Gaulle, Georges Pompidou, Giscard D’Estaing).

Yes, pseudo-socialist Francois Mitterand led France between 1981 and 1995, but after that France was led again by right-wing presidents (Jaqcues Chirac, Nicolas Sarkozy). But again, the vast majority of Muslim immigrants were taken in under right-wing governments. In the case of France, by the way, that is not very surprising; a vast majority of Muslims came from Algeria in the 1960s, after France cut loose its colonial mastery of that nation and had to allow in those Algerians who supported French colonialist oppression.

Then, Bawer asserts that in the first round of French presidential elections of 2002, right-wing extremist Jean-Marie le Pen came in on top. Not true. Yes, he trumped the Socialist Party’s candidate, and that was indeed a big upset, but it was Jacques Chirac who came in on top. Many Socialist voters had stayed at home on election day. In the second round, Chirac beat Le Pen by a landslide — hardly a sign of massive French support for Le Pen’s extremist views (“the holocaust was just a detail of World War II”, Le Pen once famously said).

After this, Bawer goes on to make a mess out of Spain’s recent political history. He asserts that the Socialist Party of José Luiz Zapatero appeases Muslims. In fact, Bawer accuses a vast majority of the entire Spanish population of appeasement because they ousted the right-wing Partido Popular of José Maria Aznar in 2004, right after Muslim fundamentalists infamously bombed trains and train stations in and around Madrid.

Bawer conveniently(?) fails to mention in his op-ed piece that a vast majority of the Spanish population was against Aznar’s support of the US-led invasion of Iraq in 2003. Although Spain did not actively participate in that invasion (as far as we know), Spain’s government did support it politically and sent in occupation / peacekeeping forces after the succesful invasion.

The Spanish were not against fighting Muslim fundamentalists – on the contrary, like the French and much of the world, they strongly supported America’s war against Al-Qaeda after 9/11. They were, however, against the invasion of Iraq. But when terrorists who claimed allegiance to Al-Qaeda bombed those trains, José Maria Aznar tried to put the blame on ETA separatists, as he remembered the threat from Al-Qaeda: the organisation had threatened to hit Spain because of its support for the US-led invasion. They hit Spain, and the Spanish punished José Aznar in a mass “we told you so!”-protest.

Was this appeasement of Muslims? People like Bawer and possibly Osama bin-Laden may think so, because it fits into their world view and set of opinions. But the Spanish voters who ousted Aznar’s government certainly didn’t think so. Aznar stubbornly supported the US, while close to 80% of all Spaniards didn’t support it, Al-Qaeda made good on its threat, Aznar wasn’t able to protect Spain – and so the Spaniards punished him for it. Plain and simple.

As for Bawer’s implicit argument that it is only the Partido Popular that doesn’t appease Muslims in Spanish politics: that’s wrong too. If Bawer’s argument had held up, the Spanish would have ousted Zapatero’s Socialist Party last year. But they didn’t; Zapatero got another mandate. So perhaps it isn’t just the leftist nomenclature in Spain that ‘appeases’, as Bawer states; it might well be that a majority of the Spanish population, of whom by far most are staunch Catholics who know their own Reconquista-history very well, simply doesn’t share Bruce Bawer’s fears of Islam.

A sidenote on another subjective observation by Bawer: he states that due to Zapatero’s ‘appeasement’ of Muslims and a ‘lurch to the left’ in government policies, the hardcore nationalist-Catholic wing of the Partido Popular is gaining support. I’m afraid that this is only partially true. Much of what Bawer sees happening inside the Partido Popular is not so much a direct result of Zapatero’s popular policies, but rather the result of a party that is in disarray after having lost two consecutive elections. The hardcore wing of the PP is not really getting bigger, or even getting more support, but rather it is the most vocal opinion du jour at this moment, as the party searches to re-establish itself, much like the Republican Party in the US after the disastrous elections.

Yes, Zapatero is also reopening some old wounds from the Spanish Civil War, as he wants to lay to rest the ghosts of that era that are still haunting Spanish politics and society as a whole. During his reign, caudillo Franco didn’t do much to assuage the differences between Left and Right in Spain. If anything, he simply tried to stamp out any sympathies for left-wing causes by means of the iron boot.

Inconventiently for Bawer, many Muslims also came to Spain when this not very socialdemocratic dictator was in power. From 1939 – the year the Nationalist won the Civil War – until very recently, what happened to leftists Spaniards was disregarded or ignored, as Spaniards feared that revisiting the horrors of that era would open too many old wounds. Zapatero’s somber way of dealing with Spain’s past is however supported by a majority of Spaniards.

Another subject broached by Bawer in his article is that Western Europeans are, in his view, turning away from leftist, socialdemocratic parties as their policies are economically unsound. Europeans are in massive numbers discovering that these policies are responsible for high taxes, for which they get nothing in return, and so are defecting to right-wing parties that promise lower taxes and fewer public services.

Or are they? Perhaps a bit of Dutch recent political history is wise at this point, especially since in the Netherlands today, the party of Geert Wilders — a Bawer-fan — is drawing many votes in the polls.

In 2002, the party of Pim Fortuyn swept to power right after he was killed by a lunatic who didn’t think much of Fortuyn’s views on Muslims, but who was solely interested in the well-being of animals. His party, the LPF, went from zero seats in Parliament to 26 on a platform of action against immigrants who did not assimilate in Dutch culture. During the entire election campaign, social-economic issues were hardly discussed; much of the discourse was solely about Muslims and their integration into Western society.

Many of the LPF-voters, it turned out, had come from the VVD, the conservative liberals, and the PvdA, the country’s main socialdemocratic party that had been responsible for the establishment of much of the social-economic infrastructure ever since the 1950s.

A coalition government was formed and for a while, the right-wing CDA-VVD-LPF-government was very popular, with many voters expecting much on immigration and integration policies. But their hopes turned to despair when the coalition agreement, the government’s plans, were layed out.

They promised deep cuts in the social-economic infrastructure. Government-supported pre-pension and early retirement schemes were cut completely, and the relatively cheap government-supported health care insurance system reformed and replaced by a new system which turned out to be much more expensive for premium payers.

This was not what most LPF-voters, and indeed CDA-voters had wanted. With all these reforms, taxes must come down, many voters thought. But they didn’t. They remained high, and will remain high, because of demographics; almost half the Dutch population will be on retirement benefits in the coming 20 years, and to pay for that, the government needs to get money and save it, not spend it. Especially now that the Netherlands is running out of its natural gas reserves, the sales of which have been propping up the Dutch state’s finances by around 30 billion euro each year.

Thus, the tax burden remains high, while not much is being done to curb spending. Conventional wisdom holds that proposing even the most minute changes to the pension system, or the mortgage interest deduction scheme, means committing political suicide.

Within 3 months, the polls had changed drastically. The socialdemocratic PvdA was once again riding high in the polls, as former LPF-defectors flocked back, drawn by promises that the PvdA would roll back some of the drastic reforms once they were back in power. The CDA-VVD-LPF-government collapsed 9 months after its installation, also due to several civil wars within the LPF itself which was being torn apart by a number of different factions.

New elections were held and the LPF crashed, going down to 8 seats. The PvdA won back most of the seats it had lost to the LPF the previous year. Stubbornly, the CDA formed a new right-wing government after sabotaging coalition talks with the PvdA. It replaced the LPF by another party, D66, and basically pushed through the same coalition agreement it had signed with the LPF and the VVD. As a result, the leftist opposition parties made strong gains, while the VVD and D66 especially lost many seats while Geert Wilders, formerly a Member of Parliament for the VVD, won 9 seats with his newly formed Freedom Party.

During those elections, it was the PvdA that constantly wanted to debate immigration and integration, but as private polling told the other parties that most voters were interested only in social-economic issues, they refused.

At the moment, Wilders is riding high in the polls, which show him getting as many as 25 to 32 seats in Parliament. He has learned from the LPF’s fate. He is in favour of freedom of speech and claims it when he needs it, but refuses to open up his party for membership. In his party, there is freedom of opinion — but only the opinion of Wilders, or so it appears.

And even though he was an active member of the conservative VVD, a party which would rather abolish the entire social-economic infrastructure of the Netherlands out of principle, Wilders suddenly advocates rolling back reforms, and wants to uphold the infrastructure of priviledge the PvdA set up in the 1960s and 1970s.

The freedom of speech he advocates apparently stops with freedom of religion, as he wants to prohibit the Koran, thereby basically advocating the prohibition of Islam itself. This is probably all to Bawer’s liking — but perhaps surprisingly, not to many Wilders-voters.

Recently, a TV news programme organised a poll among self-identified Wilders-supporters. A majority of them think of Wilders’ opinions of islam as “too extremist”, according to the poll. Many of them agree with him that small bands of low-life criminals from Moroccan descent are wreaking havoc in some suburbs of Dutch cities, but they do not agree that these criminals are guided by islam, as Wilders often states.

Many of his supporters want him in government to come down hard on petty criminals who rob old ladies, deal drugs and engage in shoplifting. They also want tighter immigration laws. But organising Koran-burnings, shredding the Koran, prohibiting it? No. All that, to the dismay of Wilders (and probably Bawer) is considered too extremist by even many Wilders-voters.

Bawer also wonders who will win the hearts and minds of Western European voters. “The Islamofascists and their multiculturalist appeasers, many of whom seem to believe that their job is not to defend democracy but to help make the transition to Shariah as smooth as possible? The nativist cryptofascists? Or Pim Fortuyn’s freedom-loving heirs? “, Bawer asks.

Well, it appears that so far, many Western European voters — not even Wilders-fans — want to support neither Islamofascists nor appeasers nor Koran-burners.

But that’s not something Bawer wants to hear.

Investigative journalist Seymour Hersh is at it again. The man who uncovered the My Lai massacre in Vietnam by US soldiers, and brought to light the terrible goings-on in Abu Ghraib prison, and who also helped to uncover the CIA’s secret ‘rendition’ flights scheme, said that he now has evidence that former vice-president Dick Cheney ran his very own assassination ring.

Yes, that’s right: just like in Robert Ludlum’s seminal ‘The Bourne Identity’ book series. An entire group of Matt Damon-esque assassins running around and whacking people who apparently were on Cheney’s on shitlist. All in secret, without anybody knowing. It was stopped, the rear admiral who ran if for Cheney said, because there were “too many collateral casualties”.

Het is een kwestie van tijd tot ook in Nederland het eerste geval van Tacotering (copyright: Thijs Peters, Z24) opduikt. Ik zit dus al klaar in mijn NBC-pak met een M4 carbine met lasersight, heat-identifying visor en blikvoer.

Let there be no doubt: I drank an extra soda this evening in celebration of Arlen Specter’s switch to the Democrats. But as this fine article points out, Arlen Specter would have joined the Communist Party if that would have been in his interest. Hilarious.

Alles wat zich links en rechts van de Pvda bevindt, ontkent het natuurlijk. Maar toch heeft de Partij van de Arbeid op twee fronten het Joint Strike Fighter-debat gewonnen. Want ten eerste neemt dit kabinet geen beslissing over de aanschaf van de jager, en ten tweede wordt het nu een verkiezingsonderwerp waar de kiezer zich over kan uitspreken.

En daar zo’n 80% van de bevolking blijkens peilingen tégen de dure JSF is, kan de PvdA straks met een gerust hart de verkiezingen in. In tegenstelling tot het CDA. Chapeau voor Bos (en Hamer?)

De Partij van de Arbeid denkt het spel rond de Joint Strike Fighter slim te spelen. Telkens als het CDA en de oppositie de bal bij de PvdA neerlegt, doet die een stapje terug in de hoop dat het CDA de bal dan weer oppakt – en een compromis voorstelt.

Hoe dan ook, nu uit peilingen blijkt dat zo’n 80% van de Nederlanders die dure Amerikaanse straaljager eigenlijk helemaal niet wil, willen noch het CDA, noch de PvdA de schuld in de schoenen geschoven kunnen krijgen over de aanschafbeslissing. De vraag is of de PvdA het spel slim genoeg speelt.

Is het triestig dat het spel zo gespeeld moet worden? Ja, eigenlijk wel. Maar met zulke peilingen, en met zo’n enorm zwaar en vooral duur dossier, neemt niemand een risico.

Daarbij legt het CDA druk op de Partij van de Arbeid. De PvdA-bewindslieden committeerden zich afgelopen januari immers nog in kabinetsverband tot de aanschaf van testtoestellen van de JSF, en het CDA herinnerde de PvdA-bewindslieden daar vandaag fijntjes aan.

Maar de PvdA speelt een eigen spel. Die partij doet alsof de neus bloedt. Partijleider en vice-premier Wouter Bos bleef vandaag koeltjes thuis om voor Joppe, zijn nieuwe zoontje, te zorgen. Dat terwijl CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel vandaag briesend over het Binnenhof liep, in “crisis-sfeer”. Bos zat rustigjes thuis en gaf daarmee twee signalen af. Het eerste: “Crisis? What crisis?” En het tweede: “We laten geen tweespalt creëren tussen ons, de bewindslieden, en de fractie.” Bos liet de regie bewust aan fractievoorzitter Mariëtte Hamer.

En dat is dan weer heel slim van Bos. Naast het feit dat hij het ongetwijfeld meende dat hij voor zijn zoontje en pasbevallen vrouw wil zorgen, geeft hij duidelijk aan dat hij zich niet onder druk laat zetten door het CDA. Ook trekken hij en de fractie eensgezind op. Dat moet de christendemocraten tot driftaanvallen hebben gedreven, want zij zien hun plannetje mislukken.

Want het CDA wil zoals altijd van twee walletjes eten. Het wil ten eerste de JSF erdoor drukken, en ten tweede de schuld voor dat doordrukken bij anderen leggen, het liefst bij de aartsvijand, de PvdA.

In de beeldvorming gaat het keer op keer om de PvdA om wie alles draait in het JSF-dossier. Het CDA en de ChristenUnie zijn vóór het aanschaffen van JSF testtoestellen, alleen de PvdA niet en vanwege de stemverhoudingen in de Tweede Kamer, kan de PvdA de aankoop tegenhouden.

Er is niet één journalist van een groot medium die constateert dat het juist het CDA is dat, in weerwil van een overgrote meerderheid van de Nederlandse bevolking, het JSF-project wil realiseren.

Star Wars? Neen! De standaard helm voor de JSF-piloot

Dus in de perceptie van de kiezer, gevoed door de media, is het de PvdA voor, en de PvdA na waar het gaat om de JSF. Daarbij weet het CDA zich handig uit de kijker te spelen. Bewonderenswaardig eigenlijk, want het CDA is van alle partijen de felste voorstander van de JSF — maar lijkt daarop niet aangekeken te worden door de kiezer. Die kijkt vooral naar de PvdA.

Dat snapt de PvdA-fractie in de Tweede Kamer maar al te goed, en die mantra wil men doorbreken door het CDA weer af te schilderen als de partij die de JSF er bij de belastingbetalende kiezer door de strot duwt. Daar waakt het CDA weer voor – zij willen niet de zwarte piet toegespeeld krijgen – en dus zijn ze begonnen aan hun favoriete bezigheid, het spelletje ‘verdeel & heers’.

Dat bestaat eruit dat je de bewindslieden van een coalitiepartner uitspeelt tegen de fractie. Daar heeft D66 mee te maken gehad, in bijvoorbeeld het Afghanistan-dossier. De D66-fractie wilde een aftocht uit Afghanistan, maar de D66-bewindslieden hadden zich gecommitteerd aan het kabinetsstandpunt en oefenden zware druk uit op de fractie. Dat was ongrondwettelijk want een fractie in de Tweede Kamer dient onafhankelijk en zonder ruggespraak afwegingen te kunnen maken, maar daar trok toenmalig minister Alexander Pechtold zich weinig van aan. Het ging tenslotte om zijn baan, en dat snapte het CDA heel goed.

Ook rond de discussie over een referendum over het nieuwe Europese grondwettelijke verdrag (dat niet meer zo mag heten) speelde het CDA dat spelletje, en met succes.

Eén keer ging het mis. Dat was toen rampenregisseur Balkenende dacht zelf de politieke regie te kunnen voeren in het spelletje. Toen ging het over de kwestie Ayaan Hirsi versus Rita Verdonk. Door zijn constante zelfoverschatting ging het mis; hij versprak zich, de ‘verdeel & heers’-tactiek faalde doordat de D66-bewindslieden zich als één man achter de D66-fractie schaarden, en D66 stapte de volgende dag uit de regering.

Dat Balkenende dat zelf totaal niet zag aankomen, bleek toen hij in opperste verbazing en boosheid “nou, dat gaat wel heel erg snel!” in de microfoon van Vak K riep toen toenmalig D66-fractievoorzitter Lousewies van der Laan de regering liet vallen.

De PvdA heeft haar lesje hopelijk geleerd. De partij laat zich tot nu toe door het CDA niet in een hoek manouvreren. De partij doet steeds een stapje terug of opzij, in de hoop dat het CDA de eigen nek door de strop steekt en die partij in de beeldvorming de zwarte piet is die de JSF ten koste van alles doordrukte. De PvdA wacht koelbloedig op een compromis-voorstel van het CDA waar de PvdA mee kan leven – dat wil zeggen, een compromis dat de PvdA-bewindslieden en -fractie kan uitleggen aan de kiezer en de eigen leden.

En dus lijkt het spel hoog, héél hoog gespeeld te gaan worden. Morgen, woensdag 22 april, vindt er in de Tweede Kamer een commissievergadering plaats over het aanschaffen van de JSF-testtoestellen. Staatssecretaris Jack de Vries moet vóór 1 mei aan producent Lockheed Martin laten weten of hij testtoestellen gaat bestellen, maar daar moet een meerderheid van de Tweede Kamer dan wel mee instemmen, anders heeft hij geen volmacht, geen mandaat. De uitgaven — 113 miljoen euro per toestel — moeten immers goedgekeurd worden door de Kamer, want het gaat om belastinggeld.

Morgen is het definitieve, want laatste debat daarover, met aansluitend een stemming. Dan wordt het gewoon een kwestie van handje opsteken en zal iedereen toch weer naar de PvdA kijken.

De Zweedse concurrent voor de JSF: de Saab Gripen

Wat gaat die partij doen? Alles zal draaien om de inkleding. Tenzij er voor dat moment van stemmen een of ander miraculeus compromis komt — slechts één testtoestel in plaats van twee, en uitstel van de definitieve beslissing tot aanschaf van de JSF, bijvoorbeeld — zal de PvdA vermoedelijk tégen de aanschaf van de testtoestellen kiezen. De PvdA heeft op dit dossier electoraal tenslotte weinig te verliezen. Met de recessie, de kosten die ermee gemoeid zijn en de betaling daarvan, zal er vooral waardering zijn voor de PvdA als ze de toestellen, en daarmee mogelijk het hele project afstemt.

Daar heeft het CDA geen zin in. Zal men het dan op de stelregel ‘wie breekt, betaalt’ gooien? Die ongeschreven, doch enige malen bewezen wetmatigheid houdt in dat wie een regeringscrisis veroorzaakt die leidt tot de val van een regering, daar bij de verkiezingen de prijs voor betaalt. Dus: zal het CDA de zaak op de spits drijven? Zal Jack de Vries verklaren dat hij zijn politieke lot verbindt aan de uitkomst van de stemming, ofwel: aftreden als de PvdA tegen stemt?

Maar dat zal niet genoeg zijn; er zijn wel vaker staatssecretarissen afgetreden zonder dat meteen de regering viel. Daarvoor is een staatssecretaris tot nu toe te licht geweest. Bovendien zal het er dan toch weer op lijken dat het vooral het CDA was dat de JSF er doorheen probeerde te drukken.

Zal Balkenende zijn eigen positie eraan verbinden? Of het via Van Middelkoop spelen, de Defensie-minister van de ChristenUnie? Het laatste is vergezocht, en het eerste eigenlijk ook, want dan gaat Balkenende echt voor altijd de annalen in als rampenpremier; de man die vier mislukte kabinetten, eh, ‘leidde’.

Dus gek genoeg hoeft de PvdA eigenlijk weinig te doen, behalve afwachten en zo nu en dan een stapje opzij doen.