Ja, op deze blog verschijnen vooral veel stukken over politiek en economie. Maar er mag ook wel eens iets persoonlijks op, zoals enkele foto’s van een hoogtepunt uit mijn huwelijksreis: een ballonvaart boven Toscane. Veel plezier.

Het opblazen van de ballon, om 06:00 uur ’s ochtends en daarom met wat slecht licht – de zon kwam net op. De reden waarom je zo vroeg moet gaan ballonvaren in een warm gebied als Toscane is thermiek, wind en wolkenvorming. Dat ontstaat allemaal later op de ochtend. En aangezien je als ballonvaarder volledig afhankelijk bent van de elementen, wil je de invloed daarvan zo klein mogelijk maken. En dus is het vroeg opstaan.

Vlak na het opstijgen. De zon verschijnt en Toscane kleurt felgroen en mooi goud.

Zoals gezegd, goud. In dit geval door de tarwevelden die Toscane rijk is. Het golvende landschap wordt veroorzaakt door de ondergrond van lava die kon ontstaan dankzij een al 70.000 jaar in retraite zijnde vulkaan, de Monte Amiata, die zo’n beetje heel Toscane vorm heeft gegeven.

Gewoon indrukwekkend. In totale stilte, met bijna geen wind.

Toscane is heet en droog. Inwoners hebben maar weinig manieren om water vast te houden. Gelukkig helpt de vulkanische grond daarbij alsmede de kleine meertjes die nauwlettend in de gaten gehouden worden om te voorkomen dat het water verdampt.

Tarwe, tarwe en nog eens tarwe. Weinig grasgronden eigenlijk en dat is best vreemd, want Toscane staat onder andere bekend om zijn Pecorino schapenkaas. Maar nu het grote mysterie: als er in Toscane zoveel Pecorino gemaakt wordt, waar zijn dan de schapen die de melk leveren? Wij hebben in die twee weken nauwelijks schapen gezien. Inwoners die we het vroegen deden er veelal het zwijgen toe of haalden hun schouders op. Enkele expats vertelden verhalen over geheimzinnige, nachtelijke leveranties van melk door vrachtwagens met soms Spaanse nummerborden.

Net geland en dan nog even zwaaien. De boer bij wie we in zijn net gemaaide tarweveld landden, vond het niet erg toen hij een fles wijn en een uitnodiging voor een gratis ballonvaart kreeg.

Zelf ook zin gekregen in een ballonvaart boven Toscane? Check hier.

Het was voor Marie eigenlijk de belangrijkste reden om naar Argentinië te gaan: een bezoek aan de Perito Moreno Gletsjer vlakbij El Calafate, bijna bij het zuidelijkste puntje van het land en dus echt de andere kant van de wereld.

En het was fantastisch. De gletsjer is enorm, aan de oostkant gezien 4 kilometer in de breedte. Op het plaatje zie je die voorkant net nadat er een groot brok ijs is afgebroken. Dat gaat gepaard met een hoop, enorm hard gekraak en een serie knallen, totdat je een geluid hoort dat enigszins vergelijkbaar is met de herrie van omvallende kegels in een bowlingbaan, maar dan 50 keer zo hard.

Zelf maakten wij zo´n klapper van een afstand mee, maar het geluid was er niet minder om.

De Perito Moreno is een vertakking van één van de grootste ijsgebieden ter wereld. De grootste ijsbedekking bevindt zich op Antarctica, de tweede op Groenland en de derde bedekt de zuidelijke Andes. Maar de Perito Moreno is anders dan alle andere gletsjers en ijsvlaktes, omdat het geheel en al bestaat uit compacte sneeuw.

Die vormt zich uit regen uit het westen, boven Chili, die weer voortkomt uit een permanent lage druk gebied dat zich in de knik tussen Peru en Chili bevindt. Het weersysteem draait linksom en slingert slecht weer al tienduizenden jaren richting de zuidelijke Andes.

Ten westen van Calafate bevindt zich toevallig een opening in de bergen, waar de sneeuw en de wind doorheen kunnen. De sneeuw valt, wordt door de altijd naar het oosten blazende wind vooruitgestuwd, hoopt zich op, en glijdt letterlijk naar het oosten. Gevolg: ten noorden en zuiden van de gletsjer is het zomers warm, maar op en ten oosten van de gletsjer voel je de koude wind, die dus eigenlijk vanaf de Pacifische Oceaan komt.

Laag na laag na laag bevroren sneeuw kwamen op elkaar neer, de zuurstof werd eruit geperst, en vormde na duizenden jaren één bonk glijdend ijs. Nu is het een perpetuüm mobile geworden; het ijs smelt langzaam aan de oostkant, wat dus ook het afbreken van de brokken ijs veroorzaakt, maar de gletsjer wordt vanuit het westen steeds weer aangevuld met vers, opnieuw bevriezend sneeuw. In het midden glijdt de gletsjer gemiddeld 2,5 meter per dag, aan de bergranden 15 centimeter per dag.

Ik benijd de Chilenen die aan de andere kant van de bergen wonen overigens niet. Volgens onze gletsjergids valt daar de meeste regen ter wereld, gemiddeld 8000-10.000 millimeter per jaar. Oftewel: het regent daar zowat iedere dag en nacht.

De excursie begon met een busrit naar de gletsjer toe, vanuit El Calafate, dat een enorme toeristische trekpleister is geworden dat geheel en al om de gletsjer draait.

Bij de gletsjer aangekomen, konden we het massieve ding eerst bewonderen vanaf hoog gelegen balkons en luisteren naar het gekraak, gepiep en geknal. Het mooie is dat de sneeuwkristallen in het ijs van de zes bestaande kleurenspectra, alleen het blauwe spectrum doorlaat. Dat zorgt voor een blauw-witte kleur, waardoor het mogelijk is dat je de gletsjer zou kunnen aanzien voor een enorme berg uitgedroogde tandpasta.

Na de balkons volgde een boottocht naar de andere kant van het Argentijnse Meer, het grootste meer van het land, waar we een korte uitleg kregen van onze gids en waar we ´crampons´ onder onze trekschoenen gebonden kregen: metalen platen met scherpe punten eronder, om grip te houden op het ijs.

Daarna volgde een onvergetelijke voettocht over de gletsjer. Waar je kijkt is het wit, en lijkt de gletsjer van een afstandje één wit geheel, van dichtbij bestaat hij uit samengeperste klompjes doorzichtig ijs. Er zijn ook scheuren en gaten, veroorzaakt door de warme temperatuur en kleine gletsjerbeekjes.

Die scheuren en gaten herken je gemakkelijk door de felblauwe kleur van het uitgesleten ijs op die plekken. Wat je ook niet vergeet is de geweldige smaak van het gletsjerwater, dat je gewoon kunt drinken. Gesmolten sneeuw dus, en hoe dieper je gaat, hoe ouder het water. Niets is leuker dan gewoon water uit de natuur te kunnen drinken zonder dat het eerst door één of ander filter moet. Het kan dus nog.

Aan het einde van de tocht over het ijs, die overigens gebeurde in de volle zon maar toch best koud was vanwege de gure westenwind, wachtte ons bezoekers een tafel met glazen en een fles whisky. We kregen het ´on the rocks´, ijsklontjes vers gehakt uit de gletsjer, en de gids verzekerde ons dat het ijs minstens 300 jaar oud was. ¨En de whisky…?¨ vroeg ik nog, maar dat was gewoon Famous Grouse, en die is jong ook prima.

Overigens hadden we eerder op de dag nog een mazzeltje: Marie fotografeerde een enorme vogel waarvan ze dacht dat het een Condor was. Een Italiaan achter ons wist zeker dat het ging om een adelaar, maar na bestudering van de foto´s kan het niet anders dan een Condor geweest zijn. Ook dat nog!

Dat was allemaal gisteren, vandaag waren we op stap met een voormalig lid van het Franse Vreemdelingenlegioen, in een korte cross country-trip de bergen rond El Calafate in. Fantastische vergezichten weer, en een grote verrassing: dit gedeelte van de zuidelijke Andes was ooit een zee! Nooit geweten, en enorm indrukwekkend, want daar sta je dan, op bijna 1500 meter hoogte en toch omringd door fossiele schelpen en haaientanden.

Ik ontdekte zelfs nog een enorm fossielen bot dat de gids, die hier toch al een paar jaar werkt, nog nooit gezien had. Ik moest hem vertellen waar het bot te vinden is. Dus als je ooit in El Calafate bent en een gedrongen mannetje genaamd Luis, die ex-Legioennair is, vertelt je iets over een ovalen bot in een rots, dan weet je hoe hij eraan komt

Zelf deed hij overigens deze week ook een argeologische ontdekking. Hij stond op een plek waar hij al honderden keren gestaan had met toeristen, een rotspunt vanwaar je uitijkt over El Calafate, toen hij uit verveling met de punt van zijn schoen over een grote steen begon te schuren. Maar de steen bleek een kinderschedel. Hij had een indianengraf gevonden. Kennelijk hebben indianen honderden jaren geleden een overleden kind begraven op die plek, met allerlei jachtgereedschap.

Toen wij vandaag aankwamen, stonden er een paar ´archeologen´ het graf te onderzoeken. Met aanhalingstekens, want ik wist niet dat het archeologen waren daar ze zich bijzonder nonchalant gedroegen. Ik had in ieder geval nog nooit een zichzelf serieus nemende archeoloog gezien die met zijn handen in zijn zakken een paar stenen in een archeologische vindplaats omschopt met zijn lompe trekschoenen, dus ik dacht te maken te hebben met toeristen. Dus hup, Kaj stapt het ´Verboden te passeren´-vlaggetje voorbij — en kreeg direct vermanenden blikken en een ferm ´No!´ te horen van de ´archeologen´.

Raar. Maar dat is óók Argentinië. Nog vreemder is misscchien dat toen de ´archeologen´ vertrokken waren, originele grafvinder Luis een paar stenen opzij schoof en diverse botten en jachtrelikwieën in een lap rolde en meenam.

Ach, hij moet ook eten en het is zíjn land. Daarna hebben we in een kleine blokhut met uitzicht over de enórme bergen zitten eten. Ik had twee versgemaakte rib-eye broodjes, en het moet echt gezegd: het Argentijnse vlees is het zachtste ter wereld. Stel je voor dat je een verse rib-eye op je brood krijgt die zó mals is dat je een hamburger denkt te eten.

Enfin. Nog twee dagen Buenos Aires, waar het weer lekker warm is, en dan terug naar Nederland (BAH). Als alles goed gaat met Iberia…

Dag drie in Mendoza. Wat rondgereden, op zoek naar een leuke picnick-plek in de wijngaarden.

En dat viel niet mee! Ik denk dat je zelfs in het kleine Nederland meer kans maakt op het vinden van een mooi plekje stille natuur dan hier, in het uitgestrekte Argentinië.

Want ook hier is alles van iedereen, en ieder stukje grond is van iemand. Marie houdt enorm van picnicken, het liefst in de schaduw van een grote boom, op mooi groen gras, en bij een beekje. In Frankrijk deed ze het vroeger heel vaak met haar familie; lekker tussen de wijngaarden in de Elzas.

Dat kan hier dus niet.

Ieder stukje wijngaard-grond is afgeschermd en er zijn overal hekjes. En als er geen hekken zijn, lopen er wel honden, zijn er camera´s, of zijn er mensen die fronsend opkijken als je auto langzaam hun land opploegt. Frustrerend!

Ik denk dat het komt doordat grond hier álles is, in ieder geval voor Argentijnen die buiten de steden wonen. Argentinië is een agrarisch exportland dat sojabonen, mais, graan, vlees en andere landproducten verkoopt aan bedrijven in Brazilië, China, de VS en Europa. Er is wel een verwerkende assemblage- en verwerkingsindustrie, maar die valt in het niet bij de agrarische sector. Wie land heeft, verbouwt wat.

Daarnaast is er een historische component. Voor de kolonisten van vroeger was een stuk land alles wat ze hadden. Veel land behoort al jaren tot dezelfde families.

Ook is er armoede. Sinds de economische crisis van 2001, toen de toenmalige president het land expres falliet liet gaan om onder de onbetaalbare buitenlandse schulden af te komen, leeft zo´n 25 tot 30 procent hier onder de armoedegrens. Dat zorgt voor toenemende criminaliteit.

Dat resulteert weer in paranoia onder de hogere middenklasse, die overal barrios privado – letterlijk privéwijken – laten bouwen. Nieuwe huizen verrijzen achter hoge hekken met prikkeldraad en (soms) gewapende wachters. Dat voert vermoedelijk weer terug op de koloniale survivormentaliteit, die ook in de Verenigde Staten bestaat. Je moet het hier voor jezelf zien te rooien, er is zo goed als geen sociaal vangnet.

En dus zijn er bedelaars, en dus zijn er dieven en boeven die spullen en goederen van je land roven, en dus zijn de eigenaren van de wijngaarden beducht op onaangekondigd bezoek. Zoals van twee Hollandse toeristen in een huurauto die niet weten waar je een leuke picnickplek kunt vinden.

Over criminaliteit gesproken: in Mendoza kwamen wij ´s avonds laat een toerist tegen, een Nederlander uit Doetinchem, die na wat koetjes en kalfjes opeens zei dat hij beroofd was bij het grote busstation. ¨Alles, alles is weg!¨, zei hij. Zelfs zijn riem en zijn horloge had men afgenomen, hij zou al twee uur doelloos rondgelopen hebben in Mendoza, niet wetend wat hij met zichzelf aanmoest.

Hij moest contact opnemen met de Nederlandse ambassade in Buenos Aires. Gebeld had hij al, maar hij kreeg een antwoordapparaat, zei hij. De Argentijnse politie kon weinig meer doen dan hem een bed in een cel aanbieden voor de nacht.

Dat zóu ook iets te maken kunnen hebben gehad met de enorme kegel die uit zijn strot kwam. Marie verklaarde dat later door te zeggen dat de man misschien een borrel nodig had na zijn vervelende ervaring, maar het spoort niet met zijn verklaring dat ook al zijn geld was afgenomen. Hoe dan ook, we gaven hem 40 pesos (omgerekend bijna €9) om wat verder te komen. Misschien dat hij lachend verder is gaan zuipen in de kroeg met zijn maten, misschien ook niet en hebben we echt iemand kunnen helpen.

Dát mensen beroofd worden hier, is in ieder geval een feit. De busterminal en (opvallend genoeg) ook internetcafés schijnen volgens de lokale pers echte hot spots voor roofovervallen te zijn. Gelukkig komen we op beide plekken niet; reizen doen we met het vliegtuig en internetten doen we in het hotel.

Maar criminaliteit is doorgaans een symptoom van armoede en die armoede zien we op andere manieren ook terug.

Zo heb ik hier nog nooit zóveel doorgeroeste Renaults op de weg gezien. Renault 4 en 12, maar ook oude Peugeots, zoals de 504, en stokoude Fiats. Marie is helemaal weg van de Fiat 600´s, die hier massaal rondrijden. In Nederland is er vast een Fiat 600-club die ze verzamelt voor veel geld, hier is het een auto waar je alleen in rijdt als je geen ´echte´ auto kunt kopen omdat je arm bent.

Veel van die oude auto´s worden hier letterlijk met touw, gaffertape en spijkers en schroeven bij elkaar gehouden. Ik heb auto´s gezien die te koop stonden terwijl de hele voorkant in puin lag. (Vooral door roest, in het geval van de Franse en Italiaanse auto´s.) En ze worden verkocht!

Voorts wordt er hier ook veel gefietst. ¨Gezonde lui!¨, denk je eerst, maar al snel besef je dat níemand in de brandende zon met 40 graden Celsius 20 kilometer omhoog wil fietsen naar 3500 meter. Dat doe je alleen als je je geen auto kunt veroorloven.

En de trein dan?¨, hoor ik je denken. Daar heb ik het nog niet over gehad en dat komt doordat die hier vrijwel nergens meer rijdt. Dat komt weer doordat het nationale treinbedrijf in 1993 failliet ging, nadat de toenmalige presidentiële boef Carlos Menem alle goedrenderende onderdelen uit het staatsbedrijf haalde en onderbracht bij een ander bedrijf – dat hij weer voor veel geld verpatste – terwijl de slechtrenderende onderdelen achterbleven.

Vervolgens privatiseerde hij dat gedeelte, en binnen een jaar was het failliet. Het resultaat: in het hele land zie je langs de wegen roestende treinrails en lege tunnels. De trein, hét vervoer voor de armen bij uitstek, viel dus weg en zeker op het platteland heeft dat een enorme impact gehad. Nu zie je veel pick-ups rondrijden met achterin dagloners, mensen die vroeger waarschijnlijk voor weinig geld de trein konden pakken.

Dan nog wat eigenaardigheden over de Argentijnen.

1. Ze kunnen niet rijden. Of juist wel, het is maar hoe je het bekijkt. Alles in de steden is éénrichtingverkeer. En als dat al iets is om knettergek van te worden, zijn er ook nog eens de Argentijnen, die de verkeersregels te pas en te onpas toepassen, zolang het hen uitkomt. Dat betekent dat je op kruispunt 1 keurig voorrang krijgt als je van rechts komt, maar je op kruispunt 2 opeens keihard op de rem moet omdat een Argentijn voorbij stuift. Na vijf kruispunten weet je echt niet meer waar je aan toe bent, en dus doe je maar mee.

2. Ga je boodschappen doen? Neem een boek, krant of je draagbare videospeler mee! We zijn er tot nu toe twee keer ingetrapt om een supermarkt binnen te gaan, en beide keren stonden we langer in de rij bij de kassa´s dan we rond hadden gelopen. Alles…gaat…daar…langzáám. De kassadames en -heren nemen overal de tijd voor, ieder product wordt tergend langzaam langs de scanner gehaald terwijl er wat gepraat wordt met de klant, en dan wordt bijna ieder product ook nog eens apart door de kassadame of -heer in een plastic zakje gedaan. We hebben vandaag 25 minuten in de rij gestaan, die slechts zeven mensen telde. Echt waar.

Doen we dus nóóit meer. De Argentijnen zelf zijn het inmiddels gewend, die lezen inderdaad een krant tijdens het wachten, gamen wat op hun PSP Portable of knopen een gesprek aan. Okay, er is wel íets leuks te melden: je kunt je boodschappen thuis laten bezorgen. Je gaat de super in, stopt alles in je boodschappenkarretje en bij de kassa wordt het in kratten en vriesdozen gestopt, waarna het bij je thuis wordt afgeleverd.

3. Ieder klein gehucht, ook al bestaat het uit 3 huizen, heeft een eigen politiepost aan de snelweg. Word je door een politieman aangehouden, wat om de haverklap gebeurt omdat die gasten gewoon niks anders te doen hebben, stop dan, open je raampje, glimlach dom en zeg ´Uhhh, hable ingles…?´ Doe je dat niet en lul je lekker in het Spaans terug, dan is de kans groot dat meneer een probleem verzint waarvoor hij een ´contribución´ wil. Een ´contributie´, ja, ofwel: een bosje steekpenningen. Hebben wij ook meegemaakt, maar wij begrepen de man écht niet en uiteindelijk, na een paar keer ´no comprende!´ van mij, wuifde hij ons chagrijnig door. Marie zweert dat ze hem enkele keren het woord ´contribución´ hoorde zeggen. Wees dus gewoon de domme toerist die bromsnor niet verstaat.

4. Frisdrank. Frisdrank, frisdrank, en nog eens frisdrank: Argentijnen lijken niets anders te drinken. Ik heb gezinnen gezien die achter elkaar 20(!) 2-literflessen cola, 7-Up, sinaasappelprik, tonic en wat niet al op de band zetten in supermarkten. Argentijnen zijn er helemaal verslaafd aan. Ook in restaurants bestellen stelletjes en gezinnen rustig één of twee 2-literflessen cola of iets dergelijks, en alles gaat op.

5. ´Parrilla´ is hét toverwoord in Argentinië, en het betekent zoveel als ´barbeque´. Ook hier zijn Argentijnen helemaal gek op. Hele kilo´s vlees op een grill leggen is hier het nationale tijdverdrijf. Gaat een Argentijn ergens picnicken? Dan moet er een plek zijn om de barbequën, anders heb je een héle boze Argentijn voor je. Voor een gemiddeld gezin — man en vrouw met 2 kinderen — gaan minstens zes worsten, diverse plakken bloedworst, vier steaks (er zijn immers 4 mensen) of ´bife de chorizo´, en soms nog wat organen op de grill. En het gaat allemaal op.

Ook kun je in ieder restaurant een parrilla bestellen: een klein, sissend barbequetje dat op tafel komt te staan. Met een berg vlees. Sommige Argentijnen eten alleen dat, het vlees, met een fles cola, zonder groente of salade of iets anders erbij. Het verklaart misschien waarom ik het aantal slanke Argentijnen dat ik gezien heb op twee handen kan tellen, en dat na drie weken.

Zomaar wat Argentijnse eigenaardigheidjes. Verder zijn ze over het algemeen erg aardig en behulpzaam, en alles gebeurt met een glimach.

En die picnick? Een leuk plekje vinden in of nabij een wijngaard is dus niet gelukt. Ironisch genoeg bleek het stadspark, vergelijkbaar met het Amsterdamse Bos, een fantastisch alternatief. We hebben lekker in het gras gelegen en naar de blauwe lucht gekeken met een zelfgemaakte salade, kaas, tortilla en water. Héél veel water, want dat heb je hier wel nodig. Oh, en géén parrilla.

Iguazú ligt eigenlijk in de jungle, en dat hebben we gemerkt. Stel je voor dat je in een dierentuin vanuit de Nederlandse kou de tropische kas binnenloopt. Heb je vast wel eens gedaan. Welnu, in die natte warmte hebben wij drie dagen rond gelopen.

Dus we waren wel een béétje opgelucht toen we weer in de bus stapten die ons terugbracht naar Buenos Aires. Puerto Iguazú, waar we verbleven, is vrijwel niets aan. Iedereen komt er voor de watervallen en die waren dan ook ronduit spectaculair.

Er zijn zeker 10 watervallen, die ontstonden in de Iguazú-rivier dankzij een aardverschuiving. Het begint met ´El Garganto del Diablo´, de ´keel van de duivel´, waar zo´n vijf watervallen min of meer rondom elkaar gesitueerd zijn. Die storten samen omlaag op bijna hetzelfde punt en dat zorgt voor een enorm watergeweld en kabaal.

Vervolgens krijg je nog een stuk of vijf andere watervallen, die je van boven, links en rechts en zelfs van onderen kunt bekijken. Pas als je onderaan staat besef je hoe groot de watervallen eigenlijk zijn. De San Bottelli lijkt wel zo groot als de Bijenkorf in Amsterdam — volgens mij is ´ie ook echt zó hoog en breed.

Je houdt er wel een nat pak aan over, maar als je jezelf net een uur door 32 graden en 90 procent vochtigheid heengesleurd hebt, is het heerlijk om in die dikke, koele mist te staan die als een deken over je heen getrokken wordt.

Verder veel mooie natuur gezien. Leguanen zo groot als je arm die zich van dichtbij laten fotograferen, mooie tropische vogels, wilde cavia´s (nou ja, daar leken ze in ieder geval op…), interessante spinnen, gier-achtigen… Het was er allemaal in het wild te zien.

En nu dan Mendoza. We reden vanuit Iguazú terug naar Buenos Aires en pakten daar diezelfde dag nog het vliegtuig naar deze streek vlakbij de Chileense grens, die bekend staat als hét wijngebied van Argentinië. In alle gidsen staat dat je Mendoza e.o. gezien móet hebben, waarvan akte. Helaas blijkt nu wel dat zo´n 60 procent van die mooiheid bestaat uit het bezoeken van wijngaarden. Dat is dan wel weer een tikje jammer, want wijngaarden – die hebben we wel gezien. Niettemin gaan we er vast nog één bezoeken.

Vandaag gaan we een auto huren en beginnen we met wat rondtoeren. Waarschijnlijk eerst naar een beroemd thermisch bad hier vlakbij. Is ook weer eens lekker, simpelweg relaxen.

De hotels in Buenos Aires en El Calafate zijn alvast geboekt voor het laatste deel van de reis in Argentinië.

De watervallen reduceren ´grote jongens´ als de Niagara watervallen tot spielerei.  Lange neus naar de Yanquis, dus.

Snel een korte update tot nu toe. We waren van Cachi met de auto terug gegaan naar Salta, en die rit viel wonder boven wonder erg mee, vergeleken met de dollemansrit van 5 uur die de helse Cafayate-Cachi route was.

Maar wél weer veel leuke hoge slingerweggetjes, ook in de rit die we een dag later deden van Salta naar Huamaca, wat noordelijker ligt. Daar hebben we de Bergen van Zeven Kleuren bekeken, oud en jong gebergte dat door elkaar heen loopt. Groenig gesteente betekent een berg van zo´n 450 miljoen jaar oud, een roodgele berg is een jonkie van slechts 67 miljoen jaar.

Toch grappig om even te laten bezinken, zulke getallen. Die bergen hebben ons, de mens, zien komen en tot nu toe zijn we niets meer dan een klein vlekje op hun geschiedenisradar. En ze zullen ons ongetwijfeld ook weer zien gaan. Dat stemt eens te meer tot begripvolle nederigheid. Met een zucht, dat dan weer wel.

Hoe dan ook, weer een mooie autorit, met superfoto´s van adelaar-achtige roofvogels, en ik beschouw mijzelf nu echt als een Volleerd Bergrijder. Vergeleken met wat ik hier gereden heb, zijn de Vogezen bij de familie van Marie een peuleschil.

Terug naar Salta gereden, waar we verbleven in het prima hotel Antiguo de Convento. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Salta ons niet veel te bieden had. Het is een grote stad, zonder meer, maar mist authenticiteit. Dat geldt overigens voor veel Argentijnse steden en dorpen, en is niet zo raar voor een gekoloniseerd land. Wel is het jammer dat de weinige oude gebouwen (kerkjes e.d.) die er ooit waren, vernietigd werden door aardbevingen.

Vanuit Salta het vliegtuig naar Buenos Aires gepakt. Daar in de ´hippe en trendy´ wijk Palermo Viejo lekker gegeten op het terrasje van Caldén de Soho en daarna in een park gehangen met de bagage, wachtend op de vertrektijd van de bus naar Iguazú.

Daar reden we naartoe in een zogenaamde ´cama suite bus´, een luxe slaapbus. De Argentijnen namen ooit de onzalige beslissing om de meeste treinverbindingen in het land op te heffen – hoe spel je ´autolobby´ ook weer? – en dus gebeurt alles in Argentinië per vliegtuig of per bus.

Vliegen is duur en dus is de bus ultrapopulair, en dat hebben we gemerkt. Het is een complete industrie. De hele dag door zie je van de überdrukke Retiro busterminal niets anders dan vertrekkende en aankomende bussen. Wij besloten een slaapbus te nemen in plaats van een vliegtuig omdat vliegen naar Iguazú echt schrééuwend duur is.

En dat is best te doen, zo´n slaapbus. Helemaal als je oordoppen bij je hebt. We hebben af en aan enkele uren achter elkaar geslapen. Beter dan niets, en in het hotel hier in Puerto Iguazú hebben we een korte siësta ingelast. Daarna wat gezwommen en gehangen bij het zwembad van het hotel toen de zon eindelijk door het wolkendek heenbrak.

We zitten namelijk náást het regenwoud en je snapt meteen waarom een dik bos hier zo heet. Het is bijna altijd bewolkt en het regent vaak. Dat levert een vochtigheidsgraad van zo´n 90 procent op. Reken daar even 30 graden Celsius bij en je zweet je de pleuris met iedere stap die je zet.

Dus dat wordt lachen morgen, als we de Iguazú cataratas (watervallen) gaan bezoeken. De grootste en mooiste is ´El Garganto del Diablo´, de ´keel van de duivel´, en meneer is héél breed en 90 meter diep. Kortom: dat overleef je niet als je erin springt. We gaan de watervallen van zowel de Argentijnse zijde (Puerto Iguazú) als de Braziliaanse zijde (Foz de Iguacu) bekijken. Dus dan zijn we ook even in Brazilië geweest!

Overigens een kleine troost voor diegenen die nu zitten te janken boven een pan snert: het regent, en niet zo´n klein beetje ook. Als je in de echte tropen zit, regent het niet maar giet het, en dat soms uren aan één stuk door.

Buenos noches!

Waarom dan een plaatje van een lelijk gebouw in Buenos Aires, in plaats van een foto van het mooie groene gebergte tussen Cachi en Salta? Omdat het hotel waarop ik tik, een veiligheidstic heeft en ik vrijwel niks kan uploaden.

Dus dan maar even wat ´kliekjes´ uit Buenos Aires.

Het gebouw rechtsboven is de nationale bibliotheek van Argentinië, en staat op de plaats waar eerst het paleis van Juan en Eva Perón stond. De militaire junta van generaal Videla liet het paleis opblazen om alle herinneringen aan Perón en zijn bewind op te ruimen, en gaf één van Argentinië´s beroemdste architecten opdracht om een nieuw gebouw voor de nationale bibliotheek te ontwerpen.

Het resultaat: een bunker in de vorm van een vierkante paddenstoel. Inderdaad, een bunker. Het ding en alle bijgebouwen bestaan uit gewapend beton en ademt in alles een militaire sfeer uit. Het is zó´n wanstaltig complex dat je je af gaat vragen of de architect misschien een bizarre grap heeft uitgehaald om de junta te kakken te zetten. Aan de andere kant: hij moest zijn ontwerpen ongetwijfeld ter goedkeuring voorleggen aan de junta. Dus íemand heeft er zijn handtekening voor gezet. Er is waarschijnlijk zelfs over vergaderd.

Tegen 1983, toen de militaire junta viel, was de bouw van het complex vermoedelijk al zo ver gevorderd dat het weer afbreken van het onding veel problemen met zich mee zou brengen. Dus lieten de opvolgende burgerregeringen het maar begaan. Het complex was in 1993 echt af.

Binnen is er in ieder geval genoeg moois te zien. Zo schijnt het één van de originele Gutenberg Bijbels uit 1455 te herbergen. (Schijnt, want toen wij wilden kijken was de bieb uiteraard dicht.)ç

Verder zijn we uiteraard bij het graf van Eva Perón geweest. Ze ligt begraven op het beroemde Cementerio de la Recoleta, in het Duarte familiegraf. De reisgidsjes scheppen er veel plezier in om je aan te sporen om Perón´s graf te gaan zoeken, maar zo moeilijk is het niet; je kijkt gewoon waar de meeste mensen heen lopen en voilá.

Om de Perón´s hangt nog steeds een mysterieus aura. Ze blijven redelijk ongrijpbaar, in die zin dat ze niet in één ideologie te vangen zijn. Juan Perón was een militaristisch ingesteld type, die Mussolini bewonderde. Het opzwepen van de massa´s, nationalisme en grote regeringsprojecten trokken hem zeer aan, maar het maakte het zijn tegenstanders makkelijk om hem weg te zetten als een fascist – wat dus niet geheel onterecht is.

Aan de andere kant vertoonde Perón ook sociale trekken, al kwam dat misschien door zijn vrouw, Evita Perón. (Het toevoegen van ´-ita´ is een soort liefkozend verkleinwoordje voor Argentijnen.) Hoewel Perón de werkgeversorganisaties meer macht gaf, net als Mussolini deed, versterkte hij ook sociale arbeidswetten voor de armere werkers. Daardoor nam zijn steun onder de arbeiders erg toe.

Maar hij nationaliseerde wel grote industrieën, tot woede van de elite, en dwong hij Buenos Aires als centralistische regeringsplaats op aan de landeigenaren, die juist een lossere federatie voor ogen hadden. Daarmee joeg hij de rechts-conservatieve elite tegen zich in het harnas. Toen Evita op 33-jarige leeftijd overleed aan kanker en het economisch slechter ging met Argentinië, was het met Juan Perón´s positie al gauw gebeurd.

Temeer daar Eva haar eigen schare aan vijanden had opgebouw. Ze was dan betrokken bij het lot van de armen en de minder bedeelden, ze was ook enorm politiek en polariseerde waar ze kon. Tegenstanders werden onder de voet gelopen.

Er volgde een staatsgreep en Perón vluchtte in 1957 naar – of all places – Spanje, waar de fascistische dictator en massamoordenaar Francisco Franco aan de macht was. Het gaf zijn tegenstanders alleen maar méér gelegenheid om Perón af te schilderen als een fascist, wat niet lang na het einde van de Tweede Wereldoorlog niet bepaald een publicitair voordeel was.

Ook volgde een hels gezeul met het lijk van Eva Perón. Aanhangers lieten het opgraven, om te voorkomen dat haar vijanden ermee aan de haal zouden gaan, en het verdween. Letterlijk. Jaren later deden wilde geruchten de ronde. Zou zo het Vaticaan, dat op de hand was van de rechtse oppositie, het lijk hebben laten begraven in een anoniem graf in Italië. Maar dan dook het dode icoon opeens weer op in Spanje, dan in Europa, dan weer in Argentinië…

Uiteindelijk vond het lijk zijn weg terug naar Juan Perón. Volgens de overlevering zou het verdroogde lichaam in Spanje bij Juan op de keukentafel hebben gelegen – vraag me niet waarom – en liet Perón het uiteindelijk weer overvliegen naar Argentinië, nadat hij in 1973 uit ballingschap was teruggekeerd en opnieuw verkozen tot president.

Inmiddels was hij getrouwd met zijn derde vrouw, Isabella, en toen Juan Perón overleed, liet Isabella hem en Eva samen begraven. Later werd Eva´s lijk wéér opgegraven nadat vandalen en tegenstanders het graf regelmatig beschadigden, en bijgezet in het graf van de Duartes, Eva´s familie. Daar rust het nu écht in vrede.

Maar vergis je niet: het spook van de Peróns waart nog steeds door Argentinië. Het is een beetje vergelijkbaar met de mythische status van de Kennedy´s in de VS.

De partij die Perón oprichtte, de Justicialistas, is nog immer de leverancier van presidenten (de huidige president, Christina Kirchner, is ook een ´Perónista´) en ruwweg de helft van het land loopt nog steeds weg met het icoon dat Evita is. Voor de één zijn de Peróns Het Kwaad, voor de ander mag er geen kwaad woord over de Peróns gesproken worden – en dan vooral niet over Evita.

Zo. Volgende keer hopelijk over de mooie rit van Cachi naar Salta!

Dat ´wegen´ was een grapje. Ik snap werkelijk niet wat de Argentijnen bezielt om een belangrijke verbindingsweg niet te asfalteren. In plaats daarvan is het 200 kilometer stof, bijeen gehouden door kiezels die uiteraard alle kanten uitvliegen als je er overheen rijdt.

Leuk als je in een huurauto zit.

Het was heet, en de rit duurde vijf uur; niets anders dan zeer ingespannen naar de weg turen om de grootste stenen en de puntigste kiezels te mijden. Regelmatig schoot een kiezel keihard tegen de bandenbak en dat gaf vaak zo´n grote knal dat Marie en ik tegen het dak zaten.

Want je bent als chauffeur, die nog nooit in de bergen gereden heeft, bang voor 2 dingen: dat je óf van de weg raakt, óf dat je de lak van de huurauto zó beschadigt dat je je no-risk (toch zo´n 630 euro) kwijt bent.

We zitten nu in Cachi, een ouder Indiaans dorpje en dat kun je zien. De mensen hier hebben een donkerrood-bruine huid die van leem lijkt. De gezichten zijn rond en ik heb er al één met een bolhoedje op gezien.

We hebben mooie foto´s geschoten die we zeker zo snel mogelijk proberen te uploaden.

Verder is het hier zo´n 30 graden, maar we zitten op 2200 meter hoogte en dan zakt het kwik ´s nachts onder de 20 graden. Belachelijk

Morgen naar Salta via een mooi nationaal park, maar ook (WEER) hoge bergen en kiezelwegen… Bah. Daarna, op de 15e, het vliegtuig terug naar Buenos Aires, waar we ´s avonds de bus pakken naar de Iguazú-watervallen.

Een inwoner van Salta waarschuwde ons gisteren nog om zo snel mogelijk het stadje te verlaten, als we nog lekker weer wilden hebben. Dat viel gelukkig mee. Was het gisteren ronduit slecht weer dat het humeur geen goed deed, vandaag scheen zowaar de zon in Salta. We huurden een auto en zijn er op uit getogen, via de weg naar het zuiden, naar Cafayate.

Nu pas heb ik echt lol van mijn rijbewijs. Er is weinig leuker dan in volledige vrijheid te kunnen gaan en staan waar je wilt. Ik rijd een Chevrolet Corsa, wat ietwat hilarisch is want het is gewoon een Opel Corsa, de auto die ik in Amsterdam ook heb. Niet zo raar dat het hier Chevrolet heet; Opel is van General Motors, en Chevrolet ook. Maar in Zuid-Amerika heeft GM de Corsa onder het Chevrolet-banier op de markt gezet.

We namen de geasfalteerde route, van Salta naar het zuidwesten, richting Cafayate. Reden: onze beide reisgidsen (´Wereldwijzer´ en ´Lonely Planet´) wezen ons op het schattige karakter van Cafayate, de wijngaarden eromheen en de mooie rit er naar toe. Daar was niks van gelogen.

Tussen Salta en Cafayate, op de R68 snelweg, bevinden zich veel bergen, met hier en daar vreemde, door wind en erosie gevormde kleine natuurwonderen. Uitgesleten in het steen kun je de ´Keel van de Duivel´bezoeken, de ´Kastelen´ zien en een akoestisch wondertje meemaken in een natuurlijk ´amfitheater´. En dat alles met een graadje of 30.

Tip: al is de wind nog zo koel, houd je armen binnenboord als je niet wilt dat ze gaan lijken op rauw gebakken spareribs… Smeren, smeren, smeren is nu het devies.

In Cafayate zitten we in een geweldig hotel. Niet het goedkoopste van het stadje, maar we vinden dat we nu eenmaal met vakantie zijn in een ver land, en dan hoef je je niet altijd wat extra comfort te ontzeggen. Daarnaast zaten we in Salta in een goedkoper hotel dat meer weg had van een zompig moeras, dus dan is Villa Vicuña een verademing.

Rondom Cafayate bevinden zich drie wijngaarden die bekend staan om de hoge kwaliteit witte wijnen. Er zijn wijnproeverijen en ondanks het feit dat ik verkouden ben, gaan we daar morgen toch even een wijntje of 1, 2 en misschien zelfs 3 tot ons nemen. Het schijnt namelijk erg leuk en lekker te zijn.

Maar eerder op de dag gaan we waarschijnlijk naar Quilmes, een verzameling ruïnes van één van de oudste Indiaanse nederzettingen in Argentinië, 40 kilometer ten zuiden van Cafayate.

Dat is één van de dingen die ik mis in Argentinië: geschiedenis. De geschiedenis van het land gaat, volgens de Westerse geschiedschrijving, terug tot ongeveer 1580, toen Spanjaarden Argentinië naderden vanuit het noordwesten (Peru, Bolivia) en het oosten (Buenos Aires). Da´s dus ongeveer 450 jaar, en dat merk je.

Dankzij de Onafhankelijkheidsoorlogen werden veel oude gebouwen met de grond gelijk gemaakt, en de oudste gebouwen dateren dan ook vanaf ongeveer 1800. Dat is andere koek dan Europa, waar ieder kinderkopje dat je betreedt minstens 50 verhalen kan vertellen uit 500 jaar (of meer) geschiedenis.

Daarom ben ik benieuwd naar Quilmes. Ook hier is weinig van over, maar dan heb ik even het gevoel dat ik een oudere geschiedenis binnenstap dan die van de overwinnaars. Want die schrijven altijd de geschiedenisboekjes.

Laat het maar aan Kaj en Marie over om in problemen te raken op de verkeerde momenten.

De vlucht naar Argentinië was geboekt met Iberia. Want die Spaanse vliegmaatschappij had nu eenmaal de goedkoopste retourvlucht naar Buenos Aires. We hadden al gehoord dat er regelmatig problemen zijn met deze maatschappij, dus toen wij om 06:30 ´s ochtends op Schiphol arriveerden en vernamen dat de tussenstop naar Madrid niet doorging, zakten we spreekwoordelijk door de grond.

Het bleek niet aan Iberia te liggen, maar aan de mensen in de verkeerstoren van de luchthaven van Madrid, die een wilde staking waren begonnen. Iberia kwam meteen in actie en boekte iedereen om. Wij kregen een directe vlucht met KLM naar Sao Paulo, en van daaruit een vlucht met de Braziliaanse luchtvaartmaatschappij TAM naar Buenos Aires.

Tip: vlieg nooit met een tussenstop via Sao Paulo naar Buenos Aires.

De vlucht naar Sao Paulo ging prima, maar in Sao Paulo ging het direct mis. Een medewerker van KLM stuurde ons EN onze baggage naar een verkeerde terminal. Daar aangekomen, met nog ongeveer 35 minuten te gaan voor het TAM-toestel opsteeg naar Buenos Aires, kregen we van een hoofdschuddende dame te horen dat we weer terug moesten naar Terminal 1.

We hebben het gerend en kwamen ruim op tijd aan. Maar de baggage vast niet, zo vermoedden wij, dus controleerden wij bij een andere TAMM-medewerker hoe het zat met de baggage. ¨Geen probleem!¨, verzekerde zij. Ze had het nog gecheckt bij iemand in het TAM-kantoor.

Wel een probleem, dus. Eenmaal aangekomen in Buenos Aires bleek onze baggage ergens anders te zijn. In het hotel zijn we twee dagen bezig geweest met het aansporen van TAM-mensen om toch vooral achter onze baggage aan te gaan.  Dit op aanraden van een medewerker van het hotel, een Argentijn die zei ¨mijn mede-Argentijnen goed te kennen¨. Op zijn advies vooral veel gescholden, getierd en gevloekt aan de telefoon. Niet onterecht; Google zelf maar eens de horrorverhalen van andere mensen die op Sao Paulo hun baggage kwijtraakten en nooit meer terugzagen…

Het had effect, twee dagen later stonden onze rugtassen fier in de slaapkamer.

Eindelijk konden we met een gerust hart genieten van het immense Buenos Aires, waar alles G-R-O-O-T is. De eerste dag dachten we eenvoudig wat rond te lopen om ¨de stad even te bekijken¨. Na drie uur op dezelfde ´avenida´ te hebben gelopen zonder te komen waar we wilden, hebben we toch maar een taxi aangehouden. Kost bijna niks en er zijn er 36.000 van in Buenos Aires, dus het is altijd prijs.

De hoofdstad is,  zoals alle steden in Argentinië, geheel verdeeld in kwadranten, keurig vierkante huizenblokken. Zo af en toe loopt er een diagonale superavenida doorheen – minstens zes rijstroken – maar de stad wordt er niet minder spannend om.

In de wijk Palermo Viejo kom je vooral Argentijnse yuppen tegen en Nederlandse meiden die iets te hard de dames uit de ¨Julia´s Tango¨-serie probeerden na te doen. Uiteraard is er een Nederlandse kroeg en stonden de Nederlanders er hun heimwee op te lossen. Verder is het een leuke wijk die qua sfeer ergens tussen de Amsterdamse Pijp en de PC Hooftstraat in zit.

Voor het echte PC Hooftstraat-gevoel ga je naar Recoleta, waar de monumentale villa´s nog gewoon bewoond worden, in plaats van uitgewoond door bedrijven, zoals veelal het geval is in Amsterdam.

La Boca en San Telmo zijn de arbeiderswijken. La Boca wordt ´s nachts het beste gemeden door niet-inwoners (en vooral toeristen), San Telmo lijkt op de oude Pijp (voordat die veryupte) en het centrum is ´s avonds na 21:00 zo goed als dood, tenzij je je bevindt op de Avenida del Mayo of de Avenida Corrientes, waar het leven 24 uur per dag doorgaat.

Nu zitten we in Salta, in het noordwesten van Argentinië. Het was me al vaker opgevallen dat het ongeluk soms aan ons lijkt te kleven, en het regent hier dan ook echt pijpenstelen. Het lijkt wel Almere, in het midden van de herfst; veel lelijke gebouwen die lukraak geplaatst zijn en alles is nat. Maakt de vakantielol er niet beter op, maar we laten het niet op ons zitten: morgen huren we een auto en gaan we de vallei uit waar Salta in ligt. Het regent ook buiten de vallei, maar veel minder hard en bovendien is het er in ieder geval warmer.

Op het programma staat Cafayate, en – afhankelijk van het weer – Cachi of de ruïnes van Quilmes, ten zuiden van Cafayate. In deze plaats gaan we wijn proeven in de bodega´s (wijngaarden) die vooral witte wijn maken. De reis naar Cachi hangt af van de toestand van de wegen. Tussen Cafayate en Cachi bestaan de wegen uit zand, grind en kiezels, dus als het zo hard blijft regenen als nu, worden die wegen één grote modderstroom waar onze Volkswagen GOL niet tegenop kan. (De grotere 4X4´s waren allemaal verhuurd.)

Daarna is het terug naar Buenos Aires, waar we de bus pakken naar Iguazu – waar het volgens de weersberichten nu in ieder geval stormt, maar waar het wel snikheet is. Zoals dat hoort, want we zitten dan zowat middenin de Amazone-jungle. Daarna Mendoza, waar het ook schijnt te regenen, en El Calafate in het zuiden, waar we gletsjers gaan bekijken.