in Voorpagina

GEHOORD: CDA WILDE BALKENENDE & JACK DE VRIES UIT PARTIJ ZETTEN

En zo hoor je nog eens wat. Pas nu, zo’n 8 maanden na de Tweede Kamerverkiezingen, bereikt deze blog het sappige gerucht dat de CDA-partijtop vlak na de dik verloren gemeenteraadsverkiezingen van maart 2006 op het punt stond Jan Peter Balkenende en zijn campagneman Jack de Vries aan de kant te zetten. Dit schijnt al maanden een zogenaamd “publiek geheim” te zijn rond het Binnenhof te ‘s-Gravenhage, ook bij de toenmalige oppositiepartijen, dus dat doet de vraag rijzen: waarom heeft niemand hier iets mee gedaan?

Het blijkt nu pas dat de CDA-partijtop het na de zwaar verloren gemeenteraadsverkiezingen, glansrijk gewonnen door de PvdA, helemaal gehad had met Balkenende en zijn campagnegeneraal, Jack de Vries. Uit angst de landelijke verkiezingen te verliezen schijnt het interne raderwerk om een vervanger voor Balkenende klaar te stomen al in werking te zijn gezet, maar de onverwachte val van het kabinet-Balkenende II gooide roet in het eten. Men had geen tijd meer om een lijsttrekkers-strijd te beginnen en dus moest men door met Balkenende.

Nu blijkt ook pas dat Balkenende er rond die tijd – vlak voor de zomer – eigenlijk al geen zin meer in had. De chaos en de stress van de 5 jaar ervoor hadden zijn tol geëist, de peilingen zagen er zeer, zeer slecht uit, en dus overwoog Balkenende serieus er de brui aan te geven. Hoe toevallig – zowel hij als het partijbestuur twijfelden tegelijkertijd hardop. Maar uiteindelijk was het Jack de Vries die Balkenende uit het slop trok. Hoe?

Hij ‘stuurde’ Balkenende op vakantie, met de mededeling dat Jan Peter in die paar weken vrij maar moest gaan nadenken over wat hij wilde gaan doen na zijn premierschap. Misschien weer gaan doceren, of wellicht ‘iets in Europa’ – hij moest maar zien, zolang hij maar niet aan de verkiezingen dacht. Gevolg: uiterst relaxed en uitgerust kwam Jan Peter terug, helemaal klaar om de verkiezingsstrijd met Wouter Bos aan te gaan.

De rest is geschiedenis. Wel jammer dat kennelijk veel oppositiepartijen dit allemaal wisten, maar er niks mee gedaan hebben. Het lekken van zulke info naar de pers was zeer waarschijnlijk de doodsklap geweest voor de campagne van het CDA. Gevraagd waarom men dit in godesnaam had laten liggen, trokken bepaalde Kamerleden hun schouders op en hieven vragend hun handen ten hemel. Toepasselijk.