Maar wat vooral ook moet gebeuren, is dat bestuurders meer vrijheden krijgen om in te grijpen, óók ‘achter de voordeur’, zoals dat heet. Te vaak gebeurt het dat opsporingsinstanties en sociale dienstverleners op de rem moeten gaan staan zodra hun doelwit zich verbergt achter de gesloten voordeur.

De aanpak in bepaalde Amsterdamse stadsdelen bewijst bovendien dat een Wilders helemaal niet nodig is. Wel bewijst het dat iedereen dezelfde aanpak zou moeten nastreven, en niet terugvallen in ontkenning.

Er zijn in sommige gevallen goede redenen te bedenken waarom sommige bontkraagjes doen wat ze doen. Gevoel van uitsluiting, zwakke ouders (of juist ouders die er te snel op los rammen), slechte voorbeelden (oudere broer in de criminaliteit), etcetera etcetera. Maar dat betekent nog niet dat je mag toestaan dat die bontkraagjes in crimineel gedrag vervallen. Want het is precies wat het is: crimineel. Wetsovertredend. En daar hebben we in Nederland hele goede afspraken voor: wie de wet overtreedt, wordt aangepakt.

Volgens dit artikel in Het Parool blijkt dat een kleine groep jongeren van Marokkaanse afkomst zich op geen enkele wijze meer laat benaderen door de gebruikelijke diensten die jongeren normaliter van het criminele pad weten te houden.

Een Amsterdamse politiecommissaris stelt tegenover Het Parool dat alle goede werken van die diensten “heel mooi” zijn geweest – en nog steeds zijn – maar dat de kleine groep jongeren om wie het gaat, nu buiten bereik is van die diensten.

Het is erger. Ze zijn nu definitief buiten het bereik van de hele samenleving. Deze criminelen voelt zich in het geheel niet meer verbonden met de sociale mores, de verbanden die deze samenleving maken. Het enige wat men kent en dus wil, is persoonlijke rijkdom vergaren, desnoods via geweld. Want geld hebben betekent status, en in hun subcultuur is status enorm belangrijk.

Dit is de groep jongeren die misschien vroeger nog probeerde een baantje te krijgen, nadat ze voor de zoveelste keer gepakt werden door de politie en overgedragen werden aan HALT en het jongerenwerk. Sommigen van hen, de echte criminelen, hebben zelfs al vastgezeten en leerden in de jeugdbak de fijne kneepjes van het vak.

De baantjes kregen ze meestal niet. Ze waren niet gewild. Probeer maar eens een baan te krijgen bij bepaalde bedrijven (namen en rugnummers bij de schrijver bekend) als je een Marokkaans-klinkende achternaam hebt en je uit bepaalde buurten komt.

En dat heeft niks te maken met racisme of discriminatie, of een afkeer van moslims. Wél met generalisering. En waarom gaan mensen op een gegeven ogenblik generaliseren? Omdat sommige jongens van Marokkaanse afkomst wel heel erg hun best doen om bestaande vooroordelen keer op keer te bevestigen.

Bepaalde werkgevers hebben gewoon té vaak hun vooroordelen over jattende of gewelddagige Marokkanen bevestigd gezien, en kijken nu dus wel uit. Dan nog liever Antillianen, Surinamers of Turken, hoor je dan.

Maar dit is geen Mocro-bashing stuk. Het is óók geen ‘het is de schuld van de samenleving’-stuk. Het is een stuk over keuzes. Want als het inderdaad zo is dat deze groep harde kern-criminelen onbereikbaar is geworden, dan wordt het tijd dat ze als zodanig aangepakt worden. En dat kan dus niet meer met de zachte hand.

De keuze die op dit moment, en met betrekking tot die groep, gemaakt moet worden, is: wiens rechten zijn belangrijker? Die van de individuen die de groep criminelen opmaken, of de samenleving en de (potentiële) slachtoffers?

Is er op jonge leeftijd van raddraaiers nog een balans nodig tussen beide rechthebbenden, met dit kleine groepje hardcore criminelen is geen normaal land meer te bezeilen. En zijn de rechten van de samenleving en de (potentiële) slachtoffers mijns inziens veel belangrijker. Laat ook niet het misverstand bestaan dat ze het er zélf naar gemaakt hebben.

Je mag het oneens zijn met ‘de’ samenleving of de manier waarop je behandeld wordt, of misschien zelfs gestigmatiseerd; dat alles geeft je nog steeds niet het recht om naar de wapens te grijpen en jezelf ten koste van anderen te verrijken. Het geeft je al helemaal niet het recht om de vooroordelen die niet-Marokkanen al hadden over Marokkanen, nóg eens te bevestigen.

Al die Marokkanen hier die zich keurig gedragen en gewoon lekker willen leven zoals iedereen, zijn het spuugzat dat zo’n kleine groep criminelen het telkens weer voor hen verpest. Want al deze Marokkanen worden aangekeken op de acties van die criminelen. Veruit de meeste Marokkanen hebben hun keuze al lang geleden gemaakt; het aantal Marokkanen dat destijds op Pim Fortuyn stemde, mag niet onderschat worden.

Die kleine groep criminelen zijn overigens geen ‘Robin Hoods’, of anderszins subculturele helden, voorbeelden voor hun jongere broertjes, een rol waar die criminelen zich maar al te graag in wentelen als een soort van bescherming. Nee, zij zijn degenen die het louter om geld te doen is en die het voor Marokkanen juist vergallen.

Het is dit soort crimineel gedrag, in combinatie met hun Marokkaanse afkomst, die mensen als Geert Wilders steeds weer ammunitie geven om de héle Marokkaanse gemeenschap over één kam te scheren. Dat soort stigmatisering – want dat is het – geeft die harde criminelen een warm bedje, een muur (de Marokkaanse gemeenschap) waarachter zij zich kunnen verschuilen, een manier om zich in de slachtoffer-rol te kunnen wentelen. Dat moet gestopt worden.

Er rest de landelijke politiek nu niets anders meer dan de korpsbeheerders te voorzien van gereedschap waarmee zij deze hardcore criminele Marokkanen uit hun gemeenschap kunnen halen, en isoleren.

Weg uit stad en wijk, opsluiten op een plek — desnoods in Marokko, waar vast celruimte gehuurd kan worden — waar zij de samenleving niet meer tot last zijn, en zij zich niet meer kunnen manifesteren als rolmodellen.

Er zullen onder die criminelen uiteindelijk afvallers zijn, zij die zullen inzien dat ze jaren geleden een verkeerde keuze hebben gemaakt. Maar dat zal een kleine minderheid zijn. De anderen zullen hun leven voor altijd slijten in de vicieuze cirkel die overtreding-arrestatie-straf heet, net zoals de criminelen van de harde kern in Amerikaanse gevangenissen.

De Partij van de Arbeid is in Amsterdam de grootste partij, in zowel de gemeenteraad als in het stadsdeel waar de Diamantbuurt gevestigd is, Oud-Zuid. Aan die partij, onder leiderschap van korpsbeheerder en PvdA’er Job Cohen, nu de taak om actie te ondernemen richting Den Haag. Men mag Wilders niet weg laten lopen met dit onderwerp en nog meer schade laten aanrichten.

Gut. Laat nou juist die aanpak de afgelopen 30 jaar mislukt zijn. Laat nou juist die aanpak hebben geleid tot het beschieten van politieagenten, zonder verder enige oplossing. Nee: leuker is dat de Fransen juist bij de Nederlanders komen koekeloeren voor een oplossing.

En dit op befehl van Sarkozy zelf.

Want wij doen het hier best goed. Niet dat die hoeren van GeenStijl willen dat u dat weet, natuurlijk. De waarheid – dat het in Nederland allemaal best goed gaat, op incidenten na – houden ze, uit puur commerciële overwegingen,  namelijk het liefst stil.

Gewoon doorlopen, mensen, er is niets aan de hand…

Zij noemen zich geen Nederlander en alleen nog in naam Marokkaan – hoewel de meesten van hen trouwens Berber zijn. En dus proberen ze nu maar een eigen identiteit te vestigen. Een identiteit die hen flink de vernieling in helpt.

Het is die van de Verschoppeling, van de sterke vechters die door iedereen – ook hun eigen families – verstoten zijn. Ze dragen die identiteit met trots en leden uit hun kleine statistische hoekje die zich proberen te onttrekken aan die statistieken, worden keihard omlaag gehaald.

Ik ken het verhaal van een jongen die erg goed kan tekenen. Hij wil zijn talent toepassen in een HBO-studie. Daarvan kregen zijn ‘vrienden’ lucht. Zij lopen allemaal werkloos rond, ‘hustlen’ wat hier en daar, inbraakje zus-en-zo, handtasje hupsekee, en gaan voor de vorm naar hun VMBO-opleiding. Buiten rondhangen is koud in de winter….

En die vrienden dreven die jongen in een hoek, waarschuwden hem dat hij geen hogere opleiding moest gaan doen, en om hun punt kracht bij te zetten, staken ze hem neer.

Een jongerenwerker snelde met hem naar het ziekenhuis, waar hij geholpen werd. Maar diezelfde avond zat hij gewoon aan de dis bij zijn ouders. Ze weten het nog steeds niet, en hij zal het hen ook nooit vertellen.

Want zijn vader gaat iedere vrijdag naar de moskee, met de vader van de jongen die hem neerstak.

Zelf zag ik vorig jaar hoe enkele jochies, nog geen 12 jaar oud, op een bootje hier aan de gracht stonden te springen. Die zonk door al het geweld.

Ikzelf was aan de telefoon en keek via het raam uit op het gebeurde, en zag dat mijn onderbuurman buiten stond toe te kijken.

Hij deed niks.

Later vroeg ik hem hoe dit nou precies zat. Dat bleek vrij simpel angst te zijn.

De buurman, die hier al een jaartje of 15 woont, vertelde dat je die kleine schoffies niet aan moet pakken als ze iets staan uit te vreten.

Want als je dat wel doet, staan dezelfde avond nog hun broers en hun vrienden voor de deur, met honkbalknuppels, messen en (zo mogelijk) nog erger.

De politie bellen was ook geen optie, want zoiets schijnt altijd uit te lekken. Er is altijd iemand die de broers en hun vrienden kan vertellen wie het belletje gepleegd heeft.

Deze buurman voelt zich redelijk thuis in zijn buurt. Hij kent vrijwel iedereen, behalve de schoffies. Die wil hij niet kennen, net zoals de schoffies hem niet willen kennen.

Hoe lang nog voordat de koppen nou eens echt bij elkaar worden gestoken om oplossingen te vinden?

Maar nu! Wat nu als een tiental gefrustreerde etters in een dichtbevolkte woonwijk auto’s de fik steken die vlakbij een dichtbevolkt appartementencomplex staan? Dan wordt er géén 40-koppig rechercheteam op gezet, er wordt géén politiekorps gemobiliseerd, en er wordt al helemaal geen enkele soldaat bijgehaald. Resultaat: de politie heeft nog steeds niet achterhaald wie die auto’s nu precies in de fik heeft gezet. En als er al iemand gearresteerd wordt, dan staan ze binnen 24 uur toch weer op straat…