Blijkens dit verhaal – en andere door dit blog uit Den Haag opgevangen geluiden – denkt het CDA oprecht dat het vanuit het kabinet een krachtig weerwoord kan bieden aan Geert Wilders. Sterker, men is ervan overtuigd dat Wilders getemd kan worden door een paar ‘zwaargewichten’ in de vorm van Piet Hein Donner en Gerd Leers. De naïviteit van het CDA grenst aan het absurde. Niet het CDA, maar Wilders gaat profiteren.

Stel u voor: de Tweede Kamer als boksring. In de ene hoek Piet Hein Donner. Al jaren minister en het in de ogen van PVV-kiezers vleesgeworden pluchedier en verklaard opponent van Geert Wilders.

Naast Donner staat Gerd Leers, de voormalige burgemeester van Maastricht die landelijke bekendheid verwierf door zijn pleidooi vóór de legalisering van softdrugs. De burgemeester die populair was in zijn stad Maastricht, jazeker. Maar die onder PVV-kiezers toch niet zó populair is.

Dezelfde Gerd Leers die in deze uitzending van Netwerk (uit 2007, dank Geencommentaar.nl) nog hard van leer trekt tegen Wilders. Die Gerd Leers (geen familie!) moet CDA-kiezers gaan terughalen van hun uitstapje naar de PVV. Buiten de ring staat coach Maxime Verhagen die zijn twee boksers, zijn twee pitbulls, zijn twee oude mastodonten aanmoedigt.

Aan de andere kant van de boksring een scherp in pak gestoken Geert Wilders, het Blonde Beest uit Venlo, die fluitend zijn nagels bijvijlt. Verveeld blaast hij het nagelstof weg, kijkt op zijn horloge en smijt een glimlach het publiek in. De mensen kunnen niet wachten tot hij die vastgeroeste regeringstypes hun vet geeft.

Hoe gaan Donner en Leers Wilders aanpakken? Niet door te tamboereren op daden. Dat kan niet, want daar zorgt het gedoogakkoord voor waar het CDA mee ingestemd heeft. Om te doen waar Wilders-stemmers om vragen, namelijk een forse aanscherping van het immigratie- en integratiebeleid, moeten eerst internationale verdragen worden gewijzigd. Verdragen die Nederland in het verleden ondertekende, afspraken waar Nederland zich niet zomaar eenzijdig uit terug kan trekken. Voordat die verdragen gewijzigd zijn – laat staan dat het kan – zijn Donner en Leers jaren verder.

En over een, twee, drie en vier jaar wonen er nog steeds Marokkanen om de hoek bij de PVV-stemmers.

Dat schiet allemaal niet op, en daar kan, nee zal Wilders hen mee om de oren slaan als dat nodig is. En keihard ook. Naast wijzen op het gebrek aan daden zal Wilders de twee ministers als vanouds geselen met zijn tong, indien daartoe uitgedaagd. Denkt men bij het CDA nou echt dat loose cannon Wilders zich laat temmen? Wilders, de man die juist steeds stemmen wint door de hele Tweede Kamer en het kabinet voor rotte vis uit te maken? Hij snapt het trucje. Wilders zal er echt niet voor terugschrikken om Donner en Leers dezelfde behandeling te geven als hij oud-PvdA-minister Ella Vogelaar gaf.

High Noon @ Plein 1
Dat is het soort behandeling dat camera’s trekt. Nederland zal getuige zijn van een Donner, die – na een goed getimede uitbarsting van super-retoricus Wilders – stamelend een als ad rem bedoeld citaat uit de bijbel prevelt achter het spreekgestoelte in de Tweede Kamer. Of een oproep tot fatsoen doet. Of probeert het af te doen met een grapje. Of een Balkenendeiaans “zo gaan we niet met elkaar om…” de microfoon in rommelt. Wat het ook is dat hij zal zeggen, zodra hij uitgesproken is zal Wilders hem spreekwoordelijk een uppercut toedienen, en nog één, en nog één. Donner zal qua retoriek Wilders nooit kunnen verslaan.  De nuance heeft het altijd afgelegd tegen de verbale boksbeugel. De sloper uit Venlo heeft dat nu wel bewezen. Wilders’ kiezers willen geen praatje, geen geprevel, geen wijsheidjes. Die willen klare taal, en die kan Donner hen niet geven. Dat zit nu eenmaal in de aard van het beestje.

Gerd Leers is wat meer bedreven in de retorica. Hij zou Wilders in principe van jetje kunnen geven tijdens een uitwisseling van woorden. Maar dan staat daar wel een Leers met rode vlekken in zijn nek te krijsen terwijl Wilders minzaam lachend zijn stropdas recht trekt. Want hij heeft De Macht wéér op de kast gekregen, precies wat zijn kiezers willen zien. Erger nog, hij kan bewijzen dat Leers aan het falen is met zijn beleid, dankzij die langdurige procedures. Je hebt geen kristallen bol nodig om nu al te voorzien hoe Wilders wappert met een krantenartikel over uitgebrande auto’s in Amsterdam-West, of statistieken over inzakkende deelnamecijfers aan de inburgeringscursussen. En met iedere uitgekiende uitbarsting wordt het retorische zwaard van Leers botter en botter, totdat hij geen deuk meer in een pakje boter kan slaan tegenover de salvo’s van Wilders.

Machteloos
Al te veel steun hoeven Donner en Leers niet te verwachten van Maxime Verhagen, noch van Mark Rutte. Mochten zij binnenskamers aandringen op actie tegen Wilders, bijvoorbeeld een indringend gesprek tussen vier ogen, dan zal het antwoord een hard ‘njet’ zijn. Rutte wil zijn kabinet niet in gevaar brengen, het eerste onder een liberale premier in 90 jaar, en Verhagen wil Wilders ook niet boos maken. Want Wilders kan ieder moment met veel bombarie zijn gedoogsteun aan het kabinet intrekken en dan valt het kabinet en zijn de dagen van Verhagen in Den Haag geteld.

Het is naïef van het CDA om te denken dat de christendemocratische bewindslieden ooit Wilders zullen kunnen overschreeuwen. Ook maakt Wilders geen deel uit van de regering, iets wat hij steeds zal benadrukken. Hij zal niet nalaten kiezers duidelijk te maken dat de PVV, van alle rechtse partijen, de enige partij is die niet in de regering zit. Daarmee is hij, naast de VVD en het CDA, de enige partij op rechts waar mensen als proteststem tegen de minderheidsregering op kunnen stemmen. Voor hen is stemmen op een linkse partij geen optie en SGP’ers zijn gekke fundamentalisten, dus tja, dan is de rekensom op rechts snel gemaakt.

Het CDA wil maar niet begrijpen dat dit kabinet een tussenstop is voor Wilders, iets wat eigenlijk toevallig voorbij kwam. Wilders wist wel dat hij veel zetels zou gaan winnen tijdens de laatste verkiezingen, maar dat het er 24 zouden worden verbaasde hem zelf. De boot kwam voorbij, vrind Rutte nodigde hem uit en Wilders besloot mee te doen – zij het dat hij de beste stuurman aan de wal bleef, met maar één doel: de grootste partij op rechts worden. En niet alleen staat hij hoog en droog aan de wal, in zijn hand heeft hij een touw waaraan een kurk zit die het gat in de boot van Rutte en Verhagen vult.

It’s nothing personal, Mark. It’s strictly business
Want dat is Wilders’ werkelijke ambitie: de grootste worden. Zijn hele wezen is daarop gericht. Het maakt Wilders niet uit welk gedachtengoed hij daarvoor moet emuleren, welke beleidspunten hij moet kopiëren van andere partijen, of welk pseudo-ideologisch geneuzel van een Martin Bosma daarvoor nodig is als onderbouwing. Als hij straks maar de VVD en het CDA achter zich laat, en beleid kan gaan dicteren.

Als ‘Premier Wilders’. Precies zoals hij zei tegen Mark Rutte tijdens de presentatie van de regeerakkoorden op 30 september, toen Rutte wegdroomde over een eventueel volgend kabinet. “Onder premier Wilders”, zei de PVV-leider grijnzend. Rutte stotterde een geforceerde lach. Maar het was geen grap, ondanks dat Rutte het zo probeerde uit te leggen. Wilders meende het, woord voor woord.

Wilders als leider van het volgende kabinet, na Rutte. Dat kan maar één ding betekenen: premier Rutte mag de premierbonus niet krijgen. Daarom moet dit kabinet falen. Als Donner of Leers dat in het vuur van hun strijd tegen Wilders bespoedigen, zal hij dat met open armen verwelkomen.

Dit stuk in NRC Handelsblad is verplichte kost. Er zijn Marokkaanse etterbakken en ronduit criminelen, en de aanpak moet strenger en beter. De scheiding tussen de ‘goeden’ en ‘slechten’ moet duidelijk gemaakt worden.

Maar wat vooral ook moet gebeuren, is dat bestuurders meer vrijheden krijgen om in te grijpen, óók ‘achter de voordeur’, zoals dat heet. Te vaak gebeurt het dat opsporingsinstanties en sociale dienstverleners op de rem moeten gaan staan zodra hun doelwit zich verbergt achter de gesloten voordeur.

De aanpak in bepaalde Amsterdamse stadsdelen bewijst bovendien dat een Wilders helemaal niet nodig is. Wel bewijst het dat iedereen dezelfde aanpak zou moeten nastreven, en niet terugvallen in ontkenning.

Er zijn in sommige gevallen goede redenen te bedenken waarom sommige bontkraagjes doen wat ze doen. Gevoel van uitsluiting, zwakke ouders (of juist ouders die er te snel op los rammen), slechte voorbeelden (oudere broer in de criminaliteit), etcetera etcetera. Maar dat betekent nog niet dat je mag toestaan dat die bontkraagjes in crimineel gedrag vervallen. Want het is precies wat het is: crimineel. Wetsovertredend. En daar hebben we in Nederland hele goede afspraken voor: wie de wet overtreedt, wordt aangepakt.

De autoriteiten in Amsterdam weten niet meer hoe ze met het meest criminele Marokkaanse tuig uit de Diamantbuurt om moeten gaan. De harde kern-criminelen zijn ‘uitbehandeld’; geen enkele ingreep uit welke hoek dan ook (jongerenwerk, gezinswerk, buurtwerk, politie etc.) helpt. Tijd voor definitieve, echte oplossingen, voorafgegaan door harde keuzes.

Volgens dit artikel in Het Parool blijkt dat een kleine groep jongeren van Marokkaanse afkomst zich op geen enkele wijze meer laat benaderen door de gebruikelijke diensten die jongeren normaliter van het criminele pad weten te houden.

Een Amsterdamse politiecommissaris stelt tegenover Het Parool dat alle goede werken van die diensten “heel mooi” zijn geweest – en nog steeds zijn – maar dat de kleine groep jongeren om wie het gaat, nu buiten bereik is van die diensten.

Het is erger. Ze zijn nu definitief buiten het bereik van de hele samenleving. Deze criminelen voelt zich in het geheel niet meer verbonden met de sociale mores, de verbanden die deze samenleving maken. Het enige wat men kent en dus wil, is persoonlijke rijkdom vergaren, desnoods via geweld. Want geld hebben betekent status, en in hun subcultuur is status enorm belangrijk.

Dit is de groep jongeren die misschien vroeger nog probeerde een baantje te krijgen, nadat ze voor de zoveelste keer gepakt werden door de politie en overgedragen werden aan HALT en het jongerenwerk. Sommigen van hen, de echte criminelen, hebben zelfs al vastgezeten en leerden in de jeugdbak de fijne kneepjes van het vak.

De baantjes kregen ze meestal niet. Ze waren niet gewild. Probeer maar eens een baan te krijgen bij bepaalde bedrijven (namen en rugnummers bij de schrijver bekend) als je een Marokkaans-klinkende achternaam hebt en je uit bepaalde buurten komt.

En dat heeft niks te maken met racisme of discriminatie, of een afkeer van moslims. Wél met generalisering. En waarom gaan mensen op een gegeven ogenblik generaliseren? Omdat sommige jongens van Marokkaanse afkomst wel heel erg hun best doen om bestaande vooroordelen keer op keer te bevestigen.

Bepaalde werkgevers hebben gewoon té vaak hun vooroordelen over jattende of gewelddagige Marokkanen bevestigd gezien, en kijken nu dus wel uit. Dan nog liever Antillianen, Surinamers of Turken, hoor je dan.

Maar dit is geen Mocro-bashing stuk. Het is óók geen ‘het is de schuld van de samenleving’-stuk. Het is een stuk over keuzes. Want als het inderdaad zo is dat deze groep harde kern-criminelen onbereikbaar is geworden, dan wordt het tijd dat ze als zodanig aangepakt worden. En dat kan dus niet meer met de zachte hand.

De keuze die op dit moment, en met betrekking tot die groep, gemaakt moet worden, is: wiens rechten zijn belangrijker? Die van de individuen die de groep criminelen opmaken, of de samenleving en de (potentiële) slachtoffers?

Is er op jonge leeftijd van raddraaiers nog een balans nodig tussen beide rechthebbenden, met dit kleine groepje hardcore criminelen is geen normaal land meer te bezeilen. En zijn de rechten van de samenleving en de (potentiële) slachtoffers mijns inziens veel belangrijker. Laat ook niet het misverstand bestaan dat ze het er zélf naar gemaakt hebben.

Je mag het oneens zijn met ‘de’ samenleving of de manier waarop je behandeld wordt, of misschien zelfs gestigmatiseerd; dat alles geeft je nog steeds niet het recht om naar de wapens te grijpen en jezelf ten koste van anderen te verrijken. Het geeft je al helemaal niet het recht om de vooroordelen die niet-Marokkanen al hadden over Marokkanen, nóg eens te bevestigen.

Al die Marokkanen hier die zich keurig gedragen en gewoon lekker willen leven zoals iedereen, zijn het spuugzat dat zo’n kleine groep criminelen het telkens weer voor hen verpest. Want al deze Marokkanen worden aangekeken op de acties van die criminelen. Veruit de meeste Marokkanen hebben hun keuze al lang geleden gemaakt; het aantal Marokkanen dat destijds op Pim Fortuyn stemde, mag niet onderschat worden.

Die kleine groep criminelen zijn overigens geen ‘Robin Hoods’, of anderszins subculturele helden, voorbeelden voor hun jongere broertjes, een rol waar die criminelen zich maar al te graag in wentelen als een soort van bescherming. Nee, zij zijn degenen die het louter om geld te doen is en die het voor Marokkanen juist vergallen.

Het is dit soort crimineel gedrag, in combinatie met hun Marokkaanse afkomst, die mensen als Geert Wilders steeds weer ammunitie geven om de héle Marokkaanse gemeenschap over één kam te scheren. Dat soort stigmatisering – want dat is het – geeft die harde criminelen een warm bedje, een muur (de Marokkaanse gemeenschap) waarachter zij zich kunnen verschuilen, een manier om zich in de slachtoffer-rol te kunnen wentelen. Dat moet gestopt worden.

Er rest de landelijke politiek nu niets anders meer dan de korpsbeheerders te voorzien van gereedschap waarmee zij deze hardcore criminele Marokkanen uit hun gemeenschap kunnen halen, en isoleren.

Weg uit stad en wijk, opsluiten op een plek — desnoods in Marokko, waar vast celruimte gehuurd kan worden — waar zij de samenleving niet meer tot last zijn, en zij zich niet meer kunnen manifesteren als rolmodellen.

Er zullen onder die criminelen uiteindelijk afvallers zijn, zij die zullen inzien dat ze jaren geleden een verkeerde keuze hebben gemaakt. Maar dat zal een kleine minderheid zijn. De anderen zullen hun leven voor altijd slijten in de vicieuze cirkel die overtreding-arrestatie-straf heet, net zoals de criminelen van de harde kern in Amerikaanse gevangenissen.

De Partij van de Arbeid is in Amsterdam de grootste partij, in zowel de gemeenteraad als in het stadsdeel waar de Diamantbuurt gevestigd is, Oud-Zuid. Aan die partij, onder leiderschap van korpsbeheerder en PvdA’er Job Cohen, nu de taak om actie te ondernemen richting Den Haag. Men mag Wilders niet weg laten lopen met dit onderwerp en nog meer schade laten aanrichten.

GeenStijl heeft ook eens plaatjes gekeken in de Oude Media en geconcludeerd dat de Franse president, Nicolas Sarkozy (dus niet NiCHolas, ongeletterde SUKKELS!), wil dat de pliesie met de harde lat gaat regeren in de banlieueus van Frankrijk. Dat zou leiden tot minder problemen in die wijken.

Gut. Laat nou juist die aanpak de afgelopen 30 jaar mislukt zijn. Laat nou juist die aanpak hebben geleid tot het beschieten van politieagenten, zonder verder enige oplossing. Nee: leuker is dat de Fransen juist bij de Nederlanders komen koekeloeren voor een oplossing.

En dit op befehl van Sarkozy zelf.

Want wij doen het hier best goed. Niet dat die hoeren van GeenStijl willen dat u dat weet, natuurlijk. De waarheid – dat het in Nederland allemaal best goed gaat, op incidenten na – houden ze, uit puur commerciële overwegingen,  namelijk het liefst stil.

Gewoon doorlopen, mensen, er is niets aan de hand…

Ik weet dat er harde kernen van Marokkaanse jongeren bestaan die echt, absoluut niet meer te helpen zijn. Waarvan zelfs jongerenwerkers met 15 jaar ervaring ook niet meer weten wat ze met hen aan moeten.

Zij noemen zich geen Nederlander en alleen nog in naam Marokkaan – hoewel de meesten van hen trouwens Berber zijn. En dus proberen ze nu maar een eigen identiteit te vestigen. Een identiteit die hen flink de vernieling in helpt.

Het is die van de Verschoppeling, van de sterke vechters die door iedereen – ook hun eigen families – verstoten zijn. Ze dragen die identiteit met trots en leden uit hun kleine statistische hoekje die zich proberen te onttrekken aan die statistieken, worden keihard omlaag gehaald.

Ik ken het verhaal van een jongen die erg goed kan tekenen. Hij wil zijn talent toepassen in een HBO-studie. Daarvan kregen zijn ‘vrienden’ lucht. Zij lopen allemaal werkloos rond, ‘hustlen’ wat hier en daar, inbraakje zus-en-zo, handtasje hupsekee, en gaan voor de vorm naar hun VMBO-opleiding. Buiten rondhangen is koud in de winter….

En die vrienden dreven die jongen in een hoek, waarschuwden hem dat hij geen hogere opleiding moest gaan doen, en om hun punt kracht bij te zetten, staken ze hem neer.

Een jongerenwerker snelde met hem naar het ziekenhuis, waar hij geholpen werd. Maar diezelfde avond zat hij gewoon aan de dis bij zijn ouders. Ze weten het nog steeds niet, en hij zal het hen ook nooit vertellen.

Want zijn vader gaat iedere vrijdag naar de moskee, met de vader van de jongen die hem neerstak.

Zelf zag ik vorig jaar hoe enkele jochies, nog geen 12 jaar oud, op een bootje hier aan de gracht stonden te springen. Die zonk door al het geweld.

Ikzelf was aan de telefoon en keek via het raam uit op het gebeurde, en zag dat mijn onderbuurman buiten stond toe te kijken.

Hij deed niks.

Later vroeg ik hem hoe dit nou precies zat. Dat bleek vrij simpel angst te zijn.

De buurman, die hier al een jaartje of 15 woont, vertelde dat je die kleine schoffies niet aan moet pakken als ze iets staan uit te vreten.

Want als je dat wel doet, staan dezelfde avond nog hun broers en hun vrienden voor de deur, met honkbalknuppels, messen en (zo mogelijk) nog erger.

De politie bellen was ook geen optie, want zoiets schijnt altijd uit te lekken. Er is altijd iemand die de broers en hun vrienden kan vertellen wie het belletje gepleegd heeft.

Deze buurman voelt zich redelijk thuis in zijn buurt. Hij kent vrijwel iedereen, behalve de schoffies. Die wil hij niet kennen, net zoals de schoffies hem niet willen kennen.

Hoe lang nog voordat de koppen nou eens echt bij elkaar worden gestoken om oplossingen te vinden?

Vreemd. Eén man steekt regelmatig lege schuren en leegstaade huizen in de fik ergens in Groningen, en de politie zet er een rechercheteam van 40(!) man op, mobiliseert een heel politiekorps, laat het dorp infiltreren door 10 ‘stillen’, en zelfs het leger wordt erbij gehaald met nachtzichtkijkers. De man wordt gepakt en de hele dag gaat het nergens anders over, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat in alle nieuwsuitzendingen en actualiteitenprogramma’s. Dat was dus in en rond het dorp ‘t Zandt, waar schuren in de regel veilig waren, want honderden meters verwijderd van woningen.

Maar nu! Wat nu als een tiental gefrustreerde etters in een dichtbevolkte woonwijk auto’s de fik steken die vlakbij een dichtbevolkt appartementencomplex staan? Dan wordt er géén 40-koppig rechercheteam op gezet, er wordt géén politiekorps gemobiliseerd, en er wordt al helemaal geen enkele soldaat bijgehaald. Resultaat: de politie heeft nog steeds niet achterhaald wie die auto’s nu precies in de fik heeft gezet. En als er al iemand gearresteerd wordt, dan staan ze binnen 24 uur toch weer op straat…