Na een rit van 16 uur in een luxe slaapbus zijn we aangekomen bij de mooiste en grootste watervallen ter wereld: Iguazú.

De watervallen reduceren ´grote jongens´ als de Niagara watervallen tot spielerei.  Lange neus naar de Yanquis, dus.

Snel een korte update tot nu toe. We waren van Cachi met de auto terug gegaan naar Salta, en die rit viel wonder boven wonder erg mee, vergeleken met de dollemansrit van 5 uur die de helse Cafayate-Cachi route was.

Maar wél weer veel leuke hoge slingerweggetjes, ook in de rit die we een dag later deden van Salta naar Huamaca, wat noordelijker ligt. Daar hebben we de Bergen van Zeven Kleuren bekeken, oud en jong gebergte dat door elkaar heen loopt. Groenig gesteente betekent een berg van zo´n 450 miljoen jaar oud, een roodgele berg is een jonkie van slechts 67 miljoen jaar.

Toch grappig om even te laten bezinken, zulke getallen. Die bergen hebben ons, de mens, zien komen en tot nu toe zijn we niets meer dan een klein vlekje op hun geschiedenisradar. En ze zullen ons ongetwijfeld ook weer zien gaan. Dat stemt eens te meer tot begripvolle nederigheid. Met een zucht, dat dan weer wel.

Hoe dan ook, weer een mooie autorit, met superfoto´s van adelaar-achtige roofvogels, en ik beschouw mijzelf nu echt als een Volleerd Bergrijder. Vergeleken met wat ik hier gereden heb, zijn de Vogezen bij de familie van Marie een peuleschil.

Terug naar Salta gereden, waar we verbleven in het prima hotel Antiguo de Convento. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Salta ons niet veel te bieden had. Het is een grote stad, zonder meer, maar mist authenticiteit. Dat geldt overigens voor veel Argentijnse steden en dorpen, en is niet zo raar voor een gekoloniseerd land. Wel is het jammer dat de weinige oude gebouwen (kerkjes e.d.) die er ooit waren, vernietigd werden door aardbevingen.

Vanuit Salta het vliegtuig naar Buenos Aires gepakt. Daar in de ´hippe en trendy´ wijk Palermo Viejo lekker gegeten op het terrasje van Caldén de Soho en daarna in een park gehangen met de bagage, wachtend op de vertrektijd van de bus naar Iguazú.

Daar reden we naartoe in een zogenaamde ´cama suite bus´, een luxe slaapbus. De Argentijnen namen ooit de onzalige beslissing om de meeste treinverbindingen in het land op te heffen – hoe spel je ´autolobby´ ook weer? – en dus gebeurt alles in Argentinië per vliegtuig of per bus.

Vliegen is duur en dus is de bus ultrapopulair, en dat hebben we gemerkt. Het is een complete industrie. De hele dag door zie je van de überdrukke Retiro busterminal niets anders dan vertrekkende en aankomende bussen. Wij besloten een slaapbus te nemen in plaats van een vliegtuig omdat vliegen naar Iguazú echt schrééuwend duur is.

En dat is best te doen, zo´n slaapbus. Helemaal als je oordoppen bij je hebt. We hebben af en aan enkele uren achter elkaar geslapen. Beter dan niets, en in het hotel hier in Puerto Iguazú hebben we een korte siësta ingelast. Daarna wat gezwommen en gehangen bij het zwembad van het hotel toen de zon eindelijk door het wolkendek heenbrak.

We zitten namelijk náást het regenwoud en je snapt meteen waarom een dik bos hier zo heet. Het is bijna altijd bewolkt en het regent vaak. Dat levert een vochtigheidsgraad van zo´n 90 procent op. Reken daar even 30 graden Celsius bij en je zweet je de pleuris met iedere stap die je zet.

Dus dat wordt lachen morgen, als we de Iguazú cataratas (watervallen) gaan bezoeken. De grootste en mooiste is ´El Garganto del Diablo´, de ´keel van de duivel´, en meneer is héél breed en 90 meter diep. Kortom: dat overleef je niet als je erin springt. We gaan de watervallen van zowel de Argentijnse zijde (Puerto Iguazú) als de Braziliaanse zijde (Foz de Iguacu) bekijken. Dus dan zijn we ook even in Brazilië geweest!

Overigens een kleine troost voor diegenen die nu zitten te janken boven een pan snert: het regent, en niet zo´n klein beetje ook. Als je in de echte tropen zit, regent het niet maar giet het, en dat soms uren aan één stuk door.

Buenos noches!

Niets is vervelender dan problemen met je vlucht naar een ver land. Maar je baggage verliezen is erger.

Laat het maar aan Kaj en Marie over om in problemen te raken op de verkeerde momenten.

De vlucht naar Argentinië was geboekt met Iberia. Want die Spaanse vliegmaatschappij had nu eenmaal de goedkoopste retourvlucht naar Buenos Aires. We hadden al gehoord dat er regelmatig problemen zijn met deze maatschappij, dus toen wij om 06:30 ´s ochtends op Schiphol arriveerden en vernamen dat de tussenstop naar Madrid niet doorging, zakten we spreekwoordelijk door de grond.

Het bleek niet aan Iberia te liggen, maar aan de mensen in de verkeerstoren van de luchthaven van Madrid, die een wilde staking waren begonnen. Iberia kwam meteen in actie en boekte iedereen om. Wij kregen een directe vlucht met KLM naar Sao Paulo, en van daaruit een vlucht met de Braziliaanse luchtvaartmaatschappij TAM naar Buenos Aires.

Tip: vlieg nooit met een tussenstop via Sao Paulo naar Buenos Aires.

De vlucht naar Sao Paulo ging prima, maar in Sao Paulo ging het direct mis. Een medewerker van KLM stuurde ons EN onze baggage naar een verkeerde terminal. Daar aangekomen, met nog ongeveer 35 minuten te gaan voor het TAM-toestel opsteeg naar Buenos Aires, kregen we van een hoofdschuddende dame te horen dat we weer terug moesten naar Terminal 1.

We hebben het gerend en kwamen ruim op tijd aan. Maar de baggage vast niet, zo vermoedden wij, dus controleerden wij bij een andere TAMM-medewerker hoe het zat met de baggage. ¨Geen probleem!¨, verzekerde zij. Ze had het nog gecheckt bij iemand in het TAM-kantoor.

Wel een probleem, dus. Eenmaal aangekomen in Buenos Aires bleek onze baggage ergens anders te zijn. In het hotel zijn we twee dagen bezig geweest met het aansporen van TAM-mensen om toch vooral achter onze baggage aan te gaan.  Dit op aanraden van een medewerker van het hotel, een Argentijn die zei ¨mijn mede-Argentijnen goed te kennen¨. Op zijn advies vooral veel gescholden, getierd en gevloekt aan de telefoon. Niet onterecht; Google zelf maar eens de horrorverhalen van andere mensen die op Sao Paulo hun baggage kwijtraakten en nooit meer terugzagen…

Het had effect, twee dagen later stonden onze rugtassen fier in de slaapkamer.

Eindelijk konden we met een gerust hart genieten van het immense Buenos Aires, waar alles G-R-O-O-T is. De eerste dag dachten we eenvoudig wat rond te lopen om ¨de stad even te bekijken¨. Na drie uur op dezelfde ´avenida´ te hebben gelopen zonder te komen waar we wilden, hebben we toch maar een taxi aangehouden. Kost bijna niks en er zijn er 36.000 van in Buenos Aires, dus het is altijd prijs.

De hoofdstad is,  zoals alle steden in Argentinië, geheel verdeeld in kwadranten, keurig vierkante huizenblokken. Zo af en toe loopt er een diagonale superavenida doorheen – minstens zes rijstroken – maar de stad wordt er niet minder spannend om.

In de wijk Palermo Viejo kom je vooral Argentijnse yuppen tegen en Nederlandse meiden die iets te hard de dames uit de ¨Julia´s Tango¨-serie probeerden na te doen. Uiteraard is er een Nederlandse kroeg en stonden de Nederlanders er hun heimwee op te lossen. Verder is het een leuke wijk die qua sfeer ergens tussen de Amsterdamse Pijp en de PC Hooftstraat in zit.

Voor het echte PC Hooftstraat-gevoel ga je naar Recoleta, waar de monumentale villa´s nog gewoon bewoond worden, in plaats van uitgewoond door bedrijven, zoals veelal het geval is in Amsterdam.

La Boca en San Telmo zijn de arbeiderswijken. La Boca wordt ´s nachts het beste gemeden door niet-inwoners (en vooral toeristen), San Telmo lijkt op de oude Pijp (voordat die veryupte) en het centrum is ´s avonds na 21:00 zo goed als dood, tenzij je je bevindt op de Avenida del Mayo of de Avenida Corrientes, waar het leven 24 uur per dag doorgaat.

Nu zitten we in Salta, in het noordwesten van Argentinië. Het was me al vaker opgevallen dat het ongeluk soms aan ons lijkt te kleven, en het regent hier dan ook echt pijpenstelen. Het lijkt wel Almere, in het midden van de herfst; veel lelijke gebouwen die lukraak geplaatst zijn en alles is nat. Maakt de vakantielol er niet beter op, maar we laten het niet op ons zitten: morgen huren we een auto en gaan we de vallei uit waar Salta in ligt. Het regent ook buiten de vallei, maar veel minder hard en bovendien is het er in ieder geval warmer.

Op het programma staat Cafayate, en – afhankelijk van het weer – Cachi of de ruïnes van Quilmes, ten zuiden van Cafayate. In deze plaats gaan we wijn proeven in de bodega´s (wijngaarden) die vooral witte wijn maken. De reis naar Cachi hangt af van de toestand van de wegen. Tussen Cafayate en Cachi bestaan de wegen uit zand, grind en kiezels, dus als het zo hard blijft regenen als nu, worden die wegen één grote modderstroom waar onze Volkswagen GOL niet tegenop kan. (De grotere 4X4´s waren allemaal verhuurd.)

Daarna is het terug naar Buenos Aires, waar we de bus pakken naar Iguazu – waar het volgens de weersberichten nu in ieder geval stormt, maar waar het wel snikheet is. Zoals dat hoort, want we zitten dan zowat middenin de Amazone-jungle. Daarna Mendoza, waar het ook schijnt te regenen, en El Calafate in het zuiden, waar we gletsjers gaan bekijken.