Argentinië heeft de Dakar Rally dit jaar, maar had ook de Cafayate-Cachi Rally. Eén Chevrolet Corsa en niets anders dan glijerige kiezelstenenwegen.

Dat ´wegen´ was een grapje. Ik snap werkelijk niet wat de Argentijnen bezielt om een belangrijke verbindingsweg niet te asfalteren. In plaats daarvan is het 200 kilometer stof, bijeen gehouden door kiezels die uiteraard alle kanten uitvliegen als je er overheen rijdt.

Leuk als je in een huurauto zit.

Het was heet, en de rit duurde vijf uur; niets anders dan zeer ingespannen naar de weg turen om de grootste stenen en de puntigste kiezels te mijden. Regelmatig schoot een kiezel keihard tegen de bandenbak en dat gaf vaak zo´n grote knal dat Marie en ik tegen het dak zaten.

Want je bent als chauffeur, die nog nooit in de bergen gereden heeft, bang voor 2 dingen: dat je óf van de weg raakt, óf dat je de lak van de huurauto zó beschadigt dat je je no-risk (toch zo´n 630 euro) kwijt bent.

We zitten nu in Cachi, een ouder Indiaans dorpje en dat kun je zien. De mensen hier hebben een donkerrood-bruine huid die van leem lijkt. De gezichten zijn rond en ik heb er al één met een bolhoedje op gezien.

We hebben mooie foto´s geschoten die we zeker zo snel mogelijk proberen te uploaden.

Verder is het hier zo´n 30 graden, maar we zitten op 2200 meter hoogte en dan zakt het kwik ´s nachts onder de 20 graden. Belachelijk

Morgen naar Salta via een mooi nationaal park, maar ook (WEER) hoge bergen en kiezelwegen… Bah. Daarna, op de 15e, het vliegtuig terug naar Buenos Aires, waar we ´s avonds de bus pakken naar de Iguazú-watervallen.

Het kan soms snel gaan. Gisteren kleefde er nog een depressie aan ons, vandaag zijn we verbrand. Hallo Cafayate!

Een inwoner van Salta waarschuwde ons gisteren nog om zo snel mogelijk het stadje te verlaten, als we nog lekker weer wilden hebben. Dat viel gelukkig mee. Was het gisteren ronduit slecht weer dat het humeur geen goed deed, vandaag scheen zowaar de zon in Salta. We huurden een auto en zijn er op uit getogen, via de weg naar het zuiden, naar Cafayate.

Nu pas heb ik echt lol van mijn rijbewijs. Er is weinig leuker dan in volledige vrijheid te kunnen gaan en staan waar je wilt. Ik rijd een Chevrolet Corsa, wat ietwat hilarisch is want het is gewoon een Opel Corsa, de auto die ik in Amsterdam ook heb. Niet zo raar dat het hier Chevrolet heet; Opel is van General Motors, en Chevrolet ook. Maar in Zuid-Amerika heeft GM de Corsa onder het Chevrolet-banier op de markt gezet.

We namen de geasfalteerde route, van Salta naar het zuidwesten, richting Cafayate. Reden: onze beide reisgidsen (´Wereldwijzer´ en ´Lonely Planet´) wezen ons op het schattige karakter van Cafayate, de wijngaarden eromheen en de mooie rit er naar toe. Daar was niks van gelogen.

Tussen Salta en Cafayate, op de R68 snelweg, bevinden zich veel bergen, met hier en daar vreemde, door wind en erosie gevormde kleine natuurwonderen. Uitgesleten in het steen kun je de ´Keel van de Duivel´bezoeken, de ´Kastelen´ zien en een akoestisch wondertje meemaken in een natuurlijk ´amfitheater´. En dat alles met een graadje of 30.

Tip: al is de wind nog zo koel, houd je armen binnenboord als je niet wilt dat ze gaan lijken op rauw gebakken spareribs… Smeren, smeren, smeren is nu het devies.

In Cafayate zitten we in een geweldig hotel. Niet het goedkoopste van het stadje, maar we vinden dat we nu eenmaal met vakantie zijn in een ver land, en dan hoef je je niet altijd wat extra comfort te ontzeggen. Daarnaast zaten we in Salta in een goedkoper hotel dat meer weg had van een zompig moeras, dus dan is Villa Vicuña een verademing.

Rondom Cafayate bevinden zich drie wijngaarden die bekend staan om de hoge kwaliteit witte wijnen. Er zijn wijnproeverijen en ondanks het feit dat ik verkouden ben, gaan we daar morgen toch even een wijntje of 1, 2 en misschien zelfs 3 tot ons nemen. Het schijnt namelijk erg leuk en lekker te zijn.

Maar eerder op de dag gaan we waarschijnlijk naar Quilmes, een verzameling ruïnes van één van de oudste Indiaanse nederzettingen in Argentinië, 40 kilometer ten zuiden van Cafayate.

Dat is één van de dingen die ik mis in Argentinië: geschiedenis. De geschiedenis van het land gaat, volgens de Westerse geschiedschrijving, terug tot ongeveer 1580, toen Spanjaarden Argentinië naderden vanuit het noordwesten (Peru, Bolivia) en het oosten (Buenos Aires). Da´s dus ongeveer 450 jaar, en dat merk je.

Dankzij de Onafhankelijkheidsoorlogen werden veel oude gebouwen met de grond gelijk gemaakt, en de oudste gebouwen dateren dan ook vanaf ongeveer 1800. Dat is andere koek dan Europa, waar ieder kinderkopje dat je betreedt minstens 50 verhalen kan vertellen uit 500 jaar (of meer) geschiedenis.

Daarom ben ik benieuwd naar Quilmes. Ook hier is weinig van over, maar dan heb ik even het gevoel dat ik een oudere geschiedenis binnenstap dan die van de overwinnaars. Want die schrijven altijd de geschiedenisboekjes.

Niets is vervelender dan problemen met je vlucht naar een ver land. Maar je baggage verliezen is erger.

Laat het maar aan Kaj en Marie over om in problemen te raken op de verkeerde momenten.

De vlucht naar Argentinië was geboekt met Iberia. Want die Spaanse vliegmaatschappij had nu eenmaal de goedkoopste retourvlucht naar Buenos Aires. We hadden al gehoord dat er regelmatig problemen zijn met deze maatschappij, dus toen wij om 06:30 ´s ochtends op Schiphol arriveerden en vernamen dat de tussenstop naar Madrid niet doorging, zakten we spreekwoordelijk door de grond.

Het bleek niet aan Iberia te liggen, maar aan de mensen in de verkeerstoren van de luchthaven van Madrid, die een wilde staking waren begonnen. Iberia kwam meteen in actie en boekte iedereen om. Wij kregen een directe vlucht met KLM naar Sao Paulo, en van daaruit een vlucht met de Braziliaanse luchtvaartmaatschappij TAM naar Buenos Aires.

Tip: vlieg nooit met een tussenstop via Sao Paulo naar Buenos Aires.

De vlucht naar Sao Paulo ging prima, maar in Sao Paulo ging het direct mis. Een medewerker van KLM stuurde ons EN onze baggage naar een verkeerde terminal. Daar aangekomen, met nog ongeveer 35 minuten te gaan voor het TAM-toestel opsteeg naar Buenos Aires, kregen we van een hoofdschuddende dame te horen dat we weer terug moesten naar Terminal 1.

We hebben het gerend en kwamen ruim op tijd aan. Maar de baggage vast niet, zo vermoedden wij, dus controleerden wij bij een andere TAMM-medewerker hoe het zat met de baggage. ¨Geen probleem!¨, verzekerde zij. Ze had het nog gecheckt bij iemand in het TAM-kantoor.

Wel een probleem, dus. Eenmaal aangekomen in Buenos Aires bleek onze baggage ergens anders te zijn. In het hotel zijn we twee dagen bezig geweest met het aansporen van TAM-mensen om toch vooral achter onze baggage aan te gaan.  Dit op aanraden van een medewerker van het hotel, een Argentijn die zei ¨mijn mede-Argentijnen goed te kennen¨. Op zijn advies vooral veel gescholden, getierd en gevloekt aan de telefoon. Niet onterecht; Google zelf maar eens de horrorverhalen van andere mensen die op Sao Paulo hun baggage kwijtraakten en nooit meer terugzagen…

Het had effect, twee dagen later stonden onze rugtassen fier in de slaapkamer.

Eindelijk konden we met een gerust hart genieten van het immense Buenos Aires, waar alles G-R-O-O-T is. De eerste dag dachten we eenvoudig wat rond te lopen om ¨de stad even te bekijken¨. Na drie uur op dezelfde ´avenida´ te hebben gelopen zonder te komen waar we wilden, hebben we toch maar een taxi aangehouden. Kost bijna niks en er zijn er 36.000 van in Buenos Aires, dus het is altijd prijs.

De hoofdstad is,  zoals alle steden in Argentinië, geheel verdeeld in kwadranten, keurig vierkante huizenblokken. Zo af en toe loopt er een diagonale superavenida doorheen – minstens zes rijstroken – maar de stad wordt er niet minder spannend om.

In de wijk Palermo Viejo kom je vooral Argentijnse yuppen tegen en Nederlandse meiden die iets te hard de dames uit de ¨Julia´s Tango¨-serie probeerden na te doen. Uiteraard is er een Nederlandse kroeg en stonden de Nederlanders er hun heimwee op te lossen. Verder is het een leuke wijk die qua sfeer ergens tussen de Amsterdamse Pijp en de PC Hooftstraat in zit.

Voor het echte PC Hooftstraat-gevoel ga je naar Recoleta, waar de monumentale villa´s nog gewoon bewoond worden, in plaats van uitgewoond door bedrijven, zoals veelal het geval is in Amsterdam.

La Boca en San Telmo zijn de arbeiderswijken. La Boca wordt ´s nachts het beste gemeden door niet-inwoners (en vooral toeristen), San Telmo lijkt op de oude Pijp (voordat die veryupte) en het centrum is ´s avonds na 21:00 zo goed als dood, tenzij je je bevindt op de Avenida del Mayo of de Avenida Corrientes, waar het leven 24 uur per dag doorgaat.

Nu zitten we in Salta, in het noordwesten van Argentinië. Het was me al vaker opgevallen dat het ongeluk soms aan ons lijkt te kleven, en het regent hier dan ook echt pijpenstelen. Het lijkt wel Almere, in het midden van de herfst; veel lelijke gebouwen die lukraak geplaatst zijn en alles is nat. Maakt de vakantielol er niet beter op, maar we laten het niet op ons zitten: morgen huren we een auto en gaan we de vallei uit waar Salta in ligt. Het regent ook buiten de vallei, maar veel minder hard en bovendien is het er in ieder geval warmer.

Op het programma staat Cafayate, en – afhankelijk van het weer – Cachi of de ruïnes van Quilmes, ten zuiden van Cafayate. In deze plaats gaan we wijn proeven in de bodega´s (wijngaarden) die vooral witte wijn maken. De reis naar Cachi hangt af van de toestand van de wegen. Tussen Cafayate en Cachi bestaan de wegen uit zand, grind en kiezels, dus als het zo hard blijft regenen als nu, worden die wegen één grote modderstroom waar onze Volkswagen GOL niet tegenop kan. (De grotere 4X4´s waren allemaal verhuurd.)

Daarna is het terug naar Buenos Aires, waar we de bus pakken naar Iguazu – waar het volgens de weersberichten nu in ieder geval stormt, maar waar het wel snikheet is. Zoals dat hoort, want we zitten dan zowat middenin de Amazone-jungle. Daarna Mendoza, waar het ook schijnt te regenen, en El Calafate in het zuiden, waar we gletsjers gaan bekijken.

Yip. Ik ben even een weekeindje aan het uitwaaien op Terschelling. Dat heb je zo met political junkies na een verkiezing. Maar vrees niet! Ik ben maandag alweer terug.

En dan komt er ook een nieuwe lay-out, want dit is niks. En dat bent u met mij eens, getuige de hoge bounce rates. Dus, vraagje: wat vindt u van deze lay-out?

En ach, Vogelaar…? Dat zat er toch in?