Nederlandse dagbladen zijn ‘rechts’, en niet ‘links’. Dat concludeert een onderzoeksteam onder leiding van politicoloog André Krouwel, na zes maanden kranten doorploegen. Onzin, zegt de schrijver dezes na 5 seconden peinzen. De conclusie klopt niet. Kranten zijn gewoon opportunistisch.

Krouwel & co, verbonden aan het ‘Center for Applied Politics’, werd door gratis krant DAG gevraagd de Nederlandse media eens onder de loep te nemen. Doel: zoek uit of de media nu ‘links’ of ‘rechts’ zijn.

Daarvoor wordt op punten een onderzoekmechaniek losgelaten. Zo heeft Krouwel geturfd hoe vaak de naam ‘Geert Wilders’  op de voorpagina van een krant voorkwam. Hoe vaker dat het geval was, in de kranten van 1 januari tot 1 juni van dit jaar, hoe minder ‘links’ de desbetreffende krant. Een interessante benadering.

Mede op basis van contextuele vergelijkingen tussen dagbladen, waarbij de verschillen vooral geïndexeerd worden aan de hand van de Volkskrant (‘links’) en de Telegraaf (‘rechts’), concludeert Krouwel dat de media eerder naar ‘rechts’ overhellen dan dat ze ‘links’ zouden zijn. En dat terwijl de consensus onder een groot deel van de Nederlanders is dat ‘dé’ media ‘links’ zijn.

Maar als je Krouwel’s conclusies uit het onderzoeksrapport scheurt en dan de resultaten nog eens tot je neemt, kan er een veel belangrijkere conclusie worden getrokken. Namelijk: krantenredacties zijn opportunistisch, daardoor schaamtelozer populistisch, en snel geneigd mee te buigen met de Zeitgeist en peilingen.

Het ware beter geweest als Krouwel de dagbladen van het eerste halfjaar van 2008 vergeleken had met het eerste halfjaar van 2005. De kans is zeer groot dat hij op basis van dezelfde onderzoeksmethodiek zou concluderen dat de media in de eerste helft van 2005 ‘links’  waren.

Toen regeerde tenslotte Balkenende-II, het kabinet van CDA, VVD en D66. Het was een half jaar na de massale demonstratie op het Museumplein, en zelfs de Telegraaf was kritisch op het kabinet, dat de lasten verhoogde en de lusten verlaagde. En dat terwijl toch twee favoriete partijen van die krant deel uitmaakten van de regering, namelijk het CDA en de VVD.

Het is nu bijna niet meer voor te stellen, maar: de berichtgeving in juist de Telegraaf en het Algemeen Dagblad, twee kranten die volgens Krouwel de afgelopen zes maanden een ‘rechts’, anti-kabinet karakter hadden, was qua teneur net zo kritisch over Balkenende-II.

Journalisten zijn net mensen, en hoofdredacteuren – die ook de opdracht hebben om de oplage te bewaken – moeten ruiken wat er leeft onder de lezersgroep. Daar wordt iedere ochtend weer op ingesprongen. Blijkt uit peilingen dat de kleur geel populair is onder je lezers, dan getuigt het van zelfdestructief gedrag als je als hoofdredacteur de voorpagina rood schildert.

Eén in het onderzoek geciteerd zinnetje uit de Volkskrant spreekt in dat opzicht boekdelen. De als ‘links’ te boek staande krant schreef in een artikel dat de belastingen onder het huidige kabinet iets meer stijgen, maar dat daar geen extra of betere overheidsdiensten tegenover staan voor de belastingbetaler.

Was de Volkskrant echt ‘links’ geweest en niet opportunistisch of populistisch, dan was aan die zin toegevoegd dat het in stand houden van de huidige sociale voorzieningen steeds meer kost. En dat het daarom best logisch is dat er meer geld bij moet. Maar voor de Volkskrant volstond het kennelijk om zich aan te sluiten bij een breed gedeelde, doch kortzichtige mening.

Gemiste kans voor Krouwel. Misschien leest hij dit en breidt hij zijn onderzoek alsnog uit.

Het is alle hens aan dek voor de PvdA. Want niet alleen blijkt de partij gespleten tussen sociaal-democraten aan de linker-, en sociaal-liberalen aan de rechterkant, er is nóg een scheiding: die tussen ‘gematigden’ en ‘radicalen’ jegens de islam en moslims in Nederland. Of Wouter Bos de elkaar kruisende loopgraven vredig met elkaar kan verbinden, is een zéér goede vraag. Waarschijnlijk niet.

Tijdens het afgelopen PvdA-congres dacht Bos in zijn afsluitende speech duidelijk genoeg te zijn geweest. De partij en Nederland horen open te staan voor iedereen, voor elke geloofsovertuiging. Maar iedereen moet trouw zweren aan het Nederlands wetboek.

Wie dat standpunt niet kan accepteren,  zei Bos, kan gaan. “Jammer dan.”

Ook werd tijdens het congres duidelijk dat de partij het op sociaal-economische onderwerpen meer gaat zoeken bij de sociaal-democraten, dan bij de sociaal-liberalen.

Maar het gevoel van euforische eenheid dat dit congres opleverde, is alweer verwaaid. In plaats daarvan manifesteert de groep PvdA’ers die niets willen weten van een inbedding van islam in de Nederlandse cultuur, zich nog heftiger.

Zo hebben drie PvdA-raadsleden van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart zich afgescheiden van de fractie. De reden: PvdA-stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch heeft gepleit voor meer aandacht voor islam op openbare scholen.

Zijn motivatie is dat imams nu in de weekeinden vooral Marokkaanse jongeren zouden hersenspoelen met een salafistische interpretatie van het geloof. Althans, dat is de verdenking. Men wéét niet wat er precies onderwezen wordt op deze nieuwe vorm van zondagsschool, en dat is precies het probleem, vindt Marcouch.

De drie PvdA-raadsleden vinden principieel niet dat religieus onderwijs thuishoort op een openbare school. Daar valt veel voor te zeggen; openbare scholen werden immers niet opgericht om religie te onderwijzen. Integendeel, daarvoor hebben de confessionelen hun bijzonder onderwijs gekregen.

Dus, zo redeneren de ex-PvdA-raadsleden, moeten de moslimjongeren maar hun eigen islamitische school gaan bezoeken voor hun religieus onderwijs.

Maar zelfs deze raadsleden behoren nog tot de ‘gematigden’, mensen die islam ook maar gewoon een religie vinden, en niet speciaal of anders dan alle andere religies hier.

Hoe anders is dat bij de ‘radicalen’. Dat zijn weer mensen die de inbedding van islam in Nederland in al zijn vormen afwijzen. Geen islamitisch onderwijs op openbare scholen, geen islamitische scholen, nee – helemaal géén islamitisch onderwijs.

Zij zien de islam als een gevaar. Onder deze mensen zijn óók PvdA-leden, en zij accepteren het standpunt van Wouter  Bos niet. Maar zij gaan hun partij niet verlaten en hebben liever dat Bos gaat, en zijn standpunt meeneemt.

Daarmee openbaart zich een diepe kloof tussen de gematigden en de radicalen, waarbij – en dat moet gezegd – de laatsten een onverzettelijk standpunt innemen: islam eruit, punt. Ik noem ze niet voor niets radicalen, maar vel daarmee geen waardeoordeel; hun standpunt is hun goed recht.

Maar van welke kant je hun standpunt ook bekijkt, radicaal is het in alle opzichten want een compromis inzake het onderwerp is met hen kennelijk niet mogelijk. Bos heeft het in zijn speech immers geprobeerd, en zijn standpunt werd van tafel geveegd.

Nu staat hij voor een nog groter probleem dan hij al had. Was de waterscheiding tussen de sociaal-democraten (aangevoerd en -gewakkerd door de Rooie Veren en de verkiezing van Mariëtte Hamer tot fractievoorzitter) enerzijds en de sociaal-liberalen (de Frans Timmermansen, Rick van der Ploegen en Wouter Bos zelf) nog overzichtelijk, nog geen drie weken na het congres is de chaos compleet.

Want waar de sociaal-democraten en de sociaal-liberalen op sociaal-economische issues tegenover elkaar staan, loopt de cultureel-maatschappelijke kloof tussen gematigden en conservatien weer dwars door hun rangen heen. De loopgraven lijken daarmee op een kruis, een ‘X’. En iedereen beschiet elkaar. Het dreigt uit te monden in een heuse burgeroorlog binnen een politieke partij.

Bos poogde in zijn speech te binden. Hij appelleerde duidelijk aan hen met een redelijk verstand . De extremisten op de vleugels van de partij, dat zijn de mensen die wat hem betreft mogen gaan. Want Bos en de zijnen weten dat de keuze voor één van de vleugels, de andere vleugels onherroepelijk wegjaagt.

Maar het redelijk verstand maakt rap plaats voor de emotie. De keuze lijkt nu voor Bos gemaakt te worden door de partijleden. De balans sloeg tijdens het PvdA-congres op sociaal-economisch vlak door naar de sociaal-democraten, en in het sociaal-liberale smaldeel zwelt de kritiek aan.

Het is echter nog niets vergeleken bij de storm die nu aan het opsteken is over de plaats van de islam in Nederland.  Dit brandbare onderwerp laat zich niet zo makkelijk blussen door een paar compromissen over een motie tijdens een congres.

Om deze reden is het wellicht een optie om het dan maar te laten komen tot een catharsis, opdat iedereen binnen en buiten de PvdA weet waar de partij nu echt voor staat op dit onderwerp.

Daarvoor hoeft Bos overigens geen actie te ondernemen. De lont is al aangesloten op het kruitvat, en hij sist en knettert.

Dus Jan Marijnissen is politiek leider-af. Viert de PvdA nu feest? Ongetwijfeld flitste door menig PvdA-brein vandaag even iets van: “ha, dat scheelt!” Maar of de PvdA nu echt féést moet vieren… Waarschijnlijk heeft het weinig zin. Er zullen vele SP-kiezers zijn die liever tóch op de SP gaan stemmen de volgende keer, of kiezers zijn die helemaal niet gaan stemmen. Maar een werdegang terug naar de PvdA – daarvan zullen er maar weinig zijn.

Daarvoor zit de pijn te diep.

Marijnissen zei vandaag in zijn persconferentie dat de SP het dal in de peilingen achter de rug heeft, maar ook hij erkent achter gesloten deuren heus wel dat de SP een probleem heeft.

Dat is dat hij weggaat, en dat op een moment dat de echte opgaande lijn er voor de SP niet meer in zit. In plaats daarvan is de ontwikkeling in de kiezersvoorkeur eerder verontrustend te noemen.

Met een krachtige economie vinden veel shoppende kiezers integratie en (de strijd tegen) islam nu weer even belangrijker. Bovendien bieden noch de SP, noch de PvdA alternatieven voor de stijgende kosten van levensonderhoud door de oplopende energie- en voedselprijzen.

Nee, dan zijn partijen die belastingverlagingen beloven en daar bovenop ook nog eens moslims willen aanpakken, nu een stukje interessanter.

Niettemin hopen vele PvdA’ers vanaf vandaag dat een pluk SP-kiezers per vandaag weer op drift raakt, en misschien de PvdA herontdekt.

Vergeet het maar.

Kiezers die dat misschien zouden overwegen, zijn nu juist de kiezers die totaal niet honkvast zijn en dus ook niet hechten aan een linkse of rechtse overtuiging.

Dat zijn juist de kiezers die nu bij Verdonk en – in mindere mate – Wilders hokken, vanwege die belastingen en islam.

De SP-kiezers die de afgelopen zes maanden de SP trouw bleven in de peilingen, zijn wel honkvast. Zij zijn politiek een stuk bewuster, grotendeels overtuigd ‘links’, en grotendeels ex-PvdA’ers.

En zij vinden de PvdA nog steeds een stel verraders die de sociale idealen over de schutting gegooid heeft. Deze kiezers blijven eerder mokken bij de SP of gaan helemaal niet stemmen. Alles behalve de PvdA en dan zeker zolang Wouter Bos daar nog de lakens uitdeelt.

Nee, in plaats van hopen op een terugkomst van ooit verloren PvdA-kiezers, zouden de sociaaldemocraten zich eerder moeten richten op het eigen verhaal. Tijdens het afgelopen partijcongres hebben de leden, de partijvoorzitter en de fractievoorzitter zich helder uitgesproken voor een duidelijke, sociaaldemocratische koers.

En zelfs Bos lijkt zich daarbij neergelegd te hebben. Het is nu beter om met dat eigen verhaal aan de slag te gaan en daar stug in te volharden, dan te gaan zitten hopen dat anderen fouten maken.

Als je twee kroegen naast elkaar hebt die met elkaar concurreren, en in één kroeg valt de verwarming uit waardoor iedereen naar de andere kroeg gaat, dan heeft het voor de eerste kroeg weinig zin om te hopen dat de klanten vanzelf terugkomen als in de andere kroeg het licht uitvalt.

Dan moet je nog steeds je verwarming repareren, anders gaat iedereen óf naar huis, óf naar een kroeg in een andere straat.

Zie ook: Jan Marijnissen treedt af.

Rita Verdonk’s opmars in de peilingen lijkt onstuitbaar. Dat zal ook wel even zo blijven. Haar partij zal mogelijk in een volgende regering stappen – en dan zal Trots op Nederland een enorme duikeling maken. Want ook Verdonk’s partij zal gaan hervormen, en de rekening daarvan moet hoe dan ook betaald.

Er zijn voor enkele grote kiezersgroepen een paar leidende sociale problemen die bovenaan hun prioriteitenlijstje staan.

Voor veel Verdonk-kiezers zijn dat integratie en immigratie, sociale lastendruk en (het gevoel van) veiligheid. Dat Verdonk op het gebied van belastingen en premies (sociale lastendruk) en veiligheid nog geen enkel officieel standpunt te berde heeft gebracht, maakt veel kiezers daarbij niet uit. Men ‘voelt’ dat zij die dingen anders zal aanpakken.

Dat zal vies tegenvallen. Neem Balkenende-2, een regering die bijna revolutionair te werk ging. Er werd bezuinigd en hervormd, waarbij de grootste in het oog springende hervorming die van het ziektekostenstelsel was.

Dat kabinet volgde de conservatief-liberale leer die het individualisme voorop stelde, voorzien van een randje christen-democratisch collectivisme. Daarin zal Verdonk zich nauwelijks of niet onderscheiden. Maar wat gebeurde er onder dit kabinet van marktdenkende scherpslijpers? De ziektekostenverzekering werd voor iedereen duurder!

Pre-pensioen, VUT? Afgeschaft! WW-uitkering? Ingekort! De voorwaarden om in de Bijstand terecht te mogen komen? Verzwaard!

Maar ging de sociale lastendruk voor al die mooie individuele burgers omlaag? Nee!

En dat in een tijd van economische teruggang, waarbij de werkloosheid onder kiezers steeg en de vooruitzichten niet al te best waren.

Een effect kon niet uitblijven. Zeer kort na de eerste Prinsjesdag van Balkenende-2, waarin al deze plannen werden aangekondigd, stortten CDA, VVD en D66 in de peilingen in elkaar en schoot de PvdA omhoog.

De reden: kiezers die de PvdA verlaten hadden voor CDA, VVD en (toen nog) de LPF, hadden dat grotendeels gedaan om de integratie- en immigratieproblematiek die tot het belangrijkste verkiezingsthema was gepromoveerd door Fortuyn en de zijnen.

Dus toen CDA, VVD en LPF (later vervangen door D66) naast integratie- en immigratie de hele verzorgingsstaat gingen aanpakken, schrokken veel kiezers zich een hoedje – “daarvoor hebben we niet op u gestemd!” – en renden terug naar de PvdA.

Uit diverse kiezersonderzoeken bleek dat tijdens de campagnes van 2003 en 2006 integratie en immigratie voor kiezers flink gezakt was op hun prioriteitenlijstje. Vooral de gestegen ziektekosten waren velen een doorn in het oog.

Er kwam een CDA-PvdA-ChristenUnie-kabinet, na een omslag in de verkiezingen van 2006, waarbij linkse partijen bij elkaar meer zetels binnenhaalden dan de (centrum-)rechtse partijen.

Maar nu blijkt dat óók linksom de sociale lastendruk stabiel blijft, of hier en daar misschien zelfs toeneemt. En dus rennen veel kiezers weer van de PvdA en CDA weg, naar Verdonk (en, in iets mindere mate, de SP en Geert Wilders).

Verdonk zal ook geen antwoord blijken te hebben op de problematiek van de lastendruk. Want ook uit haar eigen enquetes en private polling zal blijken dat kiezers minder belastingen en premies willen betalen, maar dat ze tegelijkertijd het huidige voorzieningeniveau gehandhaafd willen zien.

Inderdaad, voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten; niets menselijks is kiezers vreemd. Sterker, de kiezer wil dat de overheid juist méér taken op zich neemt, en niet terugtreedt uit het maatschappelijke veld. Het mag alleen niets kosten.

Naast het feit dat Verdonk persoonlijk al snel weer door de mand zal vallen als minister wegens gebrek aan talent, zal het kiezers absoluut niet lekker zitten dat ook een kabinet met Trots op Nederland erin flink gaat bezuinigen. En de kosten van de verzorgingsstaat neerlegt bij de kiezer.

Want linksom of rechtsom: de kiezer wil blijven genieten van voorzieningen waaraan zij de afgelopen 40 jaar hebben meebetaald. En dat kost geld, iedere dag.

Dus ook met Verdonk zullen kiezers van een koude kermis thuiskomen.

Van: Kaj
Aan: Jort Kelder
Onderwerp: ‘Bennie links, bennie rechts’
Verzonden:  16:32, donderdag 22/11/2007 

Leuk stukkie op je site Jort, naar aanleiding van je bezoek aan ‘Pauw & Witteman’ en de discussie die je daar had met minister Ella Vogelaar (PvdA – ’nuff said). Ik kan je verbazing over de mate van polarisatie wel begrijpen, maar aan de andere kant dacht ik ook: als je nu pas in de gaten krijgt hoe gepolariseerd Nederland is, onder welke steen heb jij dan geleefd de afgelopen tijd?

Je hebt kennelijk echt geen idéé hoe diep de pijn zit, hoe groot de angst en onzekerheid is en in hoeverre dat tot bijna tastbare polarisatie leidt.

Afgelopen week nog riep een blogger op het (ik zeg: extreem-)rechtse Het Vrije Volk op tot een — and I Quote — “gewapende strijd tegen links”.

De mensen die vervolgens hun steun uitspraken op zijn blog vielen lang niet allemaal in de kaalkopjes-categorie.

En het gaat snel. Mensen die 5 jaar geleden nog tégen Geert Wilders waren en hem te extreem vonden, sluiten zich nu helemaal aan bij zijn meest recente mafkezerij, namelijk het niet langer meer toelaten van islamitische immigranten in Nederland.

Net als extreem-rechtse Amerikanen in de Verenigde Staten het Bush nog zouden vergeven als hij met z’n lid in de aars van zijn hond gevonden zou worden, zolang hij maar extreem-conservatieve rechters in het Hooggerechtshof blijft benoemen, zo vergeven veel Nederlanders het Wilders dat hij blijft toestaan dat zijn Hongaarse vrouw een dubbel paspoort blijft houden, zolang Wilders maar de islamitische zondebok in elkaar blijft beuken.

Net zoals in de VS kan een linkse politicus rond het middaguur naar de wolkenloze hemel wijzen en zeggen dat de lucht lichtblauw is van kleur, maar de van angst bevende rechtse burgerman zal het hoofd schudden en zeggen dat de lucht groen is — alleen omdat de linkse politicus nu eenmaal ‘beweeert’ dat de lucht lichtblauw is. Feiten, kortom, doen er niet meer toe; iedereen dient maar rekening te houden met de angst van de burgerman.

Tot nu toe leefden de feitelijke wereld en de politieke realiteit naast elkaar, schoven langs elkaar heen als in een soort van Koude Oorlog. Maar nu dringt nog een derde actor zich op: de subjectieve burgerman die wil dat zijn subjectieve waarneming niet alleen verheven wordt tot feit, maar ook politieke realiteit. Een burgerman, echter, die er geen genoegen meer mee neemt dat er andere burgermannen zijn die zeggen dat zijn waarneming niets te maken heeft met de realiteit zelf, en daar op zeer agressieve wijze tegen ageert.

Het maakt voor vele mensen dus niet meer uit wat Vogelaar zegt. Net als wauwelende imams die tijdens discussieprogramma’s op Al Jazeera maar gewoon onverstaanbaar door het betoog van een liberale opponent heen gaan schreeuwen, stopt de gemiddelde Wilders-fanaat vingers in de oren en begint te krijsen, om enerzijds Vogelaar’s woorden niet te hoeven horen en anderzijds te voorkomen dat anderen haar kunnen verstaan.

Als je zelf nou eens wat vaker in bijvoorbeeld de Kinkerstraat te Amsterdam had rondgelopen en niet in de PC Hooft, beste Jort, dan had je aan de ‘maatschappelijke modder’ kunnen ruiken en geweten hoe de vlag erbij hangt. Maar nee, in dat soort buurten “wil ik nog niet dóód gevonden worden!”, zo riep je tijdens een gesprek op de Quote-redactie, enige jaren terug.

Misschien een leuk terugkerend item voor ‘Pauw & Witteman’, of wellicht een eigen programma genaamd ‘Jort Snuift!’: Jort Kledder gaat in Nederland rondruiken, snuift daar gespreksonderwerpen op en gaat vervolgens over die onderwerpen in gesprek met mensen die doorgaans anoniem rechts lopen te schreeuwen op blogs en de politici die zij trachten te besmeuren.

Lijkt het je wat?

De coalitiepartijen CDA, PvdA en ChristenUnie voeren momenteel een ware slijtageslag over het ontslagrecht, waarbij vooral de PvdA en het CDA proberen te voorkomen dat één van hen in de positie van ‘de verpester’ wordt gedrukt; de partij die de schuld gegeven kan worden van het opblazen van de coalitie. De IJzeren Regel in de politiek is niet voor niets ‘wie breekt, betaalt’, en geen van de partijen wil als breker te boek komen te staan.  Maar noch de PvdA, noch het CDA hebben nu belang bij verkiezingen, en bovendien wil premier Balkenende dat ook helemaal niet, omdat dit zijn laatste kabinet is – en dat móet slagen, na twee mislukte kabinetten.

Het CDA is nooit te beroerd om opeens, in een vlaag van plotesling pragmatisme, het christelijk fatsoen opzij te zetten en het  kleed onder coalitiegenoten vandaan te halen en dan op de één of andere manier verkiezingen te bewerkstelligen als de peilingen goed zijn. Coalitiegenoten piepelen is immers volkssport nummer 1 bij het CDA (zie de LPF, zie D66, zie de VVD in de diverse Balkenende-kabinetten). En op dit moment staat de PvdA er allerbelabberdst voor in de peilingen. Dat heeft meerdere oorzaken — zoals een in de beeldvorming nu al volstrekt mislukte minister van Integratie en Probleemwijken, Ella Vogelaar –  en de PvdA zou er op dit moment misschien niet eens meer in slagen om groter te blijven dan concurrent SP als er verkiezingen zouden zijn.

Daarnaast zou het CDA, gezien de huidige peilingen, in principe na de verkiezingen een nieuw kabinet over rechts kunnen vormen. De meest recente Politieke Barometer laat bijvoorbeeld een meerderheid zien voor een coalitie van CDA en de rechtse partijen van 84 zetels. (CDA plus Verdonk plus VVD plus Wilders.)

Maar de vraag of die andere partijen  — aartsrivalen die elkaars bloed zouden willen drinken — uberhaupt met elkaar in één coalitie willen zitten is echter vrij makkelijk te beantwoorden: nee.  Een coalitie vormen wordt dan erg lastig voor het CDA. Dus bij verkiezingen zou het CDA, waar de ‘rechtse’ stroming nog immer groter is dan de ‘linkse’, niks winnen.

Daarnaast staat de PvdA er misschien slecht voor, een linkse coalitie kan nog altijd rekenen op 4 zetels meer dan de boven geschetste meerderheid. CDA plus PvdA plus SP plus GroenLinks kunnen volgens de Barometer rekenen op 88 zetels. En hoewel  de PvdA misschien kleiner zou worden dan de SP, ligt het in de lijn der verwachtingen dat toch vooral de SP zou profiteren van zetelverlies bij de PvdA. En blijft ‘links’ in de Tweede Kamer dus de facto over meer zetels beschikken dan ‘rechts’, net als nu. Een weinig aanlokkelijk perspectief voor het CDA.

Daar komt ook nog bij dat nóg een gevallen kabinet het absolute politieke einde zal zijn van Balkenende. Hij zou dan definitief de geschiedenisboekjes ingaan als een totaal mislukte premier, iets wat hij koste wat kost wil voorkomen. Waarschijnlijk is zijn ego zelfs een zeer belangrijke steunpilaar voor het overeindblijven van dit kabinet.

Voor de PvdA is de uitgangspositie zo mogelijk nog slechter. Door vele mensen wordt de PvdA nu gezien als de partij die verraad pleegde jegens kiezers die uit protest (weer) op de PvdA stemden in 2006. Na jaren van succesvol oppositie voeren tegen de bezuinigingen en lastenverzwaringen door de door velen gehate rechtse kabinetten-Balkenende trad de PvdA toe tot een coalitie met het CDA van — jawel — Jan Peter Balkenende, en als klap op de vuurpijl volgden wéér bezuinigingen en lastenverzwaringen.

Niet zo gek dus dat het voornamelijk de PvdA is die de klappen krijgt, en dan met name partijleider Bos, die altijd het hardst van stapel liep tegen de bezuinigingen en lastenverzwaringen van Balkenende I, II en III. Van het CDA wisten veel kiezers al dat die partij buizinigt en lasten verzwaart; van de PvdA wordt het na jaren van protesten en demonstraties tegen bezuinigingen niet geaccepteerd.

En dus zijn CDA en PvdA tot elkaar veroordeeld en kon het gebeuren dat beide partijen elkaar zelfs na het tweede gesprek op topniveau over het onstlagrecht niet publiekelijk heftig in de haren vlogen. Een jaar geleden nog zou het CDA direct een bosje partij-prominenten losgelaten hebben om de coalitiepartners  in de media de grond in te boren, maar gisteren — na het mislukken van het tweede overleg — hielden de CDA’ers zich opvallend stil. 

De vraag is alleen wel: hoe lang gaat dat nog duren? Binnenkort meer over het gevaar voor een PvdA die zich steeds meer vast lijkt te klampen aan het enige onderwerp waar die partij nog wél veel steun voor krijgt van de bevolking: het tegenhouden van versoepeling van het ontslagrecht.

Much has been said about Ayaan Hirsi Ali, both in the Netherlands and abroad, and in order to discuss her, it is wise to first be fully acquinted with facts. But once again, a writer from abroad, this time Anne Applebaum in the Washington Post, has written this column about Ms Hirsi Ali littered with factual mistakes, which – sadly – give a wrong impression about the Dutch view on Ms Hirsi Ali.. Based on fuzzy facts, Ms Applebaum next accuses the Dutch state of betraying Ayaan Hirsi Ali, abandoning her and leaving her to her own devices. At Slate.com, an obviously very angry Christopher Hitchens does the same. Yet the story from a Dutch perspective, Ms Applebaum and Mr Hitchens, is found below, and it migh be enlightening.

The best way to go about Ms Applebaum’s column is to dissect it, error by error and hear-say by hear-say — although I’m sure that most of the errors were the result of that one major mistake many writers make: thinking that one source of information is a good source of information. Wrong; ‘one source is no source’, ‘two sources is only half better’ and ‘three sources means that you may be onto something’. That is how I learned the trade of journalism on my academy anyway.

Anyway. As any good columnist, Ms Applebaum poses a central question, and then adds facts — bullet-point style — to lay the foundations to her answering of the central question, usually in the last paragraph. Ms Applebaum’s central question:

The test is this: Are prominent, articulate critics of radical Islam, critics who happen to be citizens of European countries or the United States, entitled to the same free speech rights enjoyed by other citizens of European countries and the United States?

Ms Applebaum then goes on to say that everybody should be able to speak his or her mind. That’s a fact. Then she describes how writer Salman Rushdie has been needing protection for 18 years, ever since the Iranian regime declared a fatwa directing Muslims all over the world to kill him after Rushdie allegedly insulted Mohammed in his book ‘The Satanic Verses’. Again, fact. True, Rushdie never meant to purposely insult Muslims or Islam, but the fatwa is without a doubt fact, too, and that is why Rushdie cannot move anywhere without being shadowed by security bodyguards in the pay of the British government. (Salman Rushdie is a British citizen.) So fact, so good.

But then Ms Applebaum gets to Ms Hirsi Ali, and that’s where the facts get – well, a little fuzzy. As Ms Applebaum writes:

Hirsi Ali has been under Dutch police protection since 2002, when her public comments about mistreatment of women in the Dutch Muslim community and references to herself as “secular” led to death threats in Holland.

It must first be noted that at the time, Ms Hirsi Ali’s fundamental mistake was that she made no clear distinction between Muslims and fundamentalists of the Wahabbi sect and other fundamentalist ilk. To Ms Hirsi Ali, apparently all Muslims mistreat their women and Islam in general is “backward”. Those remarks not only brought her fame and made her an immediate icon of right-wing politicians, it also kick-started the death threats from (obviously deranged) Muslim fundamentalists like Mohammed Bouyeri, the man who killed movie director Theo van Gogh. From then on, Ms Hirsi Ali was to be protected by Dutch security bodyguards, paid for by the Dutch state.

Then Ms Hirsi Ali refuses to see that the vast majority of Muslims are people who feel that the traditionalists of the Moroccans from the Atlas mountain range in southern Morocco are “backward”, that they feel that the Turks from eastern Turkey are “stupid backward peasants”, she refuses to acknowledge that by far most Muslims recognize that the forced circumcision of young girls and women is a non-Muslim tribal tradition, described nowhere in the Qu’ran and carried out mostly in rural areas of northeastern Africa. Yet she accuses Islam in general of instigating, yes even promoting all these things. It would be a bit like saying that all Jews want to blow up the Al-Aqsa mosque in Jerusalem because of the birth of a red cow. In Israel itself, those Jewish fanatics are seen as just that by most Jews: fanatics, much like fundamentalist imams who call for the total subjugation of women to men are frowned upon and even ridiculed by many Muslims in countries like Turkey, Egypt, Tunisia, Algeria and Morocco. I could go on, but let’s not.

Does the above justify Ms Hirsi Ali getting death threats? Of course not. And that’s why she received protection from the Dutch state.

Then Ms Applebaum quotes Dutch writer Leon de Winter, who talks “openly about his country’s failure to integrate Muslim immigrants, attributing the problems to the Dutch ‘guilt complex’”. “As soon as we let people from the Third World come here to work in our rich country, we . . . somehow saw them as sacred victims,” Ms Applebaum quotes De Winter. Now Ms Applebaum is quoting someone who voices an opinion but she presents it as fact.

Fact is that when corporations begged the Dutch state in the 1960s and 1970s to facilitate getting cheap labour from abroad, they got that cheap labour from the Atlas mountains in Morocco and the eastern part of Turkey. Successive Dutch governments assumed that these people would stay in the Netherlands for several years and then go back to their native countries, making it unnecessary for them to be forced to learn Dutch or adapt to Dutch culture. They were going back anyway, right? But international documents like the Universal Declaration of Human Rights, other international treaties and side-treaties of the European Union gave those people various rights. Most had in the meantime raised children born here in the Netherlands, allowing them to stay here indefinitely. Still, no one bothered to look into how these people and their children were doing, much less how well (if at all) they were adapting to Dutch society.

But like so many Christians in small rural villages in the US Midwest, or Christians in small villages in the Dutch Bible-belt, those Muslims knew and know only one thing: the clergy have all the answers, as they preach the word of God, or Allah. It has always been like that and it always will be. Fundamentalist imams, scorned by the ever more liberal Muslims in Morocco, Algeria, Tunisia, Egypt and Pakistan, or kicked out of those countries by the present secular governments, have found a haven and a welcoming flock in Western European nations. So if there is one mistake the European governments made, then it is allowing these fearmongering, xenophobic, ultra-orthodox clergymen to preach in the mosques of suburbia.

True to form, Leon de Winter cherrypicks the ‘guilt complex’ from recent history, because yes, in the end and after all the mistakes and ignoring of a problem, a ‘guilt complex’ did build up when politicians from all ideologies realised — each starting from their own dogma: liberals, socialists, christians — their big mistake of hauling poorly educated people over here, no strings attached, and basically letting them sort themselves out. The fact that most of them hardly knew any Dutch, for starters, resulted in them cuddling up to each other so that they could at least communicate with people. To an American, this must surely sound familiar.

Then Ms Applebaum contends that:

many (Dutch) people simply want Ms Hirsi Ali and her ilk to go away forever, thereby keeping Holland out of the headlines and Amsterdam off terrorists’ hit lists. Unlike the British, who have gotten used to the idea that faraway events can affect them, the Dutch, at least in this century, are more insular. That helps explain why, in 2006, the Dutch government tried to revoke Hirsi Ali’s citizenship over an old immigration controversy, and why her neighbors went to court that year to have her evicted from her home (they claimed the security threat posed by her presence impinged upon their human rights). But although she did finally move to the United States, the argument continued in her absence. Last week, the Dutch government abruptly cut off her security funding, forcing her to return briefly to Holland.

I am afraid that this is a solid indication that Ms Applebaum does not know the whole story. The advent of Ms Hirsi Ali’s ideological predecessor (if he can be called that), Pim Fortuyn, spawned a new wave of popular right-wing politicians who rose to power in the same period when Ms Hirsi Ali rose to fame. One of those politicians was Rita Verdonk, who was promoted to be Immigration and Integration minister in the right-wing cabinet supported by the VVD, the party of both Mrs Verdonk and Ms Hirsi Ali. Mrs Verdonk soon realised that since the murder of Pim Fortuyn, there was a void to be filled on the right – and she decided to be the one to fill it. Soon she was taking ever more harsher positions vis-a-vis Muslims and foreigners.

Mrs Verdonk’s views on immigration can probably best be compared to a mixture of CNN’s Lou Dobbs and Newt Gingrich: rugged, uncompromising, unflinching. Mrs Verdonk especially became known for her “Rules Are Rules”-approach to immigration matters, adapting the strictest possible interpretation of newly drafted, restrictive immigration laws. Her strict adherence to the laws resonated; at times, polls showed her to be more popular than the leader of her own party, and that sparked the flame of ambition within Mrs Verdonk. She started assembling her own campaign team of advisors and cunning strategists, outside of her and Ms Hirsi Ali’s party, the VVD.

In the meantime the ‘Old Boys Network’ of the white male chauvinist VVD leadership was getting a tad worried over Ms Hirsi Ali’s “shocking” opinions, which she kept on voicing. The high- or lowpoint (depending on one’s view) was her filming of the short film ‘Submission’, directed by Theo van Gogh, which centered on Hirsi Ali’s views regarding the subjugation and mistreatment of women in Islam.

One of the growing constituencies for the right-wing VVD, a proponent of free trade and lower corporate taxes for entrepreneurs, consisted of immigrant small business owners, among them many Muslims (mostly Turks) in the cities. However, most of these people were moving away from the party in droves ever since the VVD embraced Ms Hirsi Ali, insulted as they were by her interpretation of their faith.

The growing unease among the VVD party nomenclatura with Ms Hirsi Ali and Mrs Verdonk’s popularity on the immigration front came together like two drops of quicksilver when a television programme revealed that Ms Hirsi Ali lied to Dutch immigration authorities during her asylum application procedure in the early 1990s. Mrs Verdonk as minister applied her same “Rules Are Rules”-approach, and in this case the rules — introduced by herself as minister — held that any immigrant who was given a passport based on lies, would see that passport revoked.

A controversy ensued and when Ms Hirsi Ali at virtually the same time said that she had accepted an invitation from the American Enterprise Institute to move to the United States and work for that think tank, many of her own supporters (who had stood behind her for her views on Islam) almost overnight switched allegiance to Mrs Verdonk, accusing “illegal immigrant Hirsi Magan” of being an opportunistic asylum seeker. (A sidenote: by far most supporters of Ms Hirsi Ali also supported Mrs Verdonk anyway due to both women having largely the same views on Islam.)

Ms Applebaum’s statement that “the Dutch government abruptly cut off her security funding, forcing her to return briefly to Holland” implies that the Dutch government pulled a nasty trick on Ms Hirsi Ali. Nothing could be further from the truth.

When Ms Hirsi Ali, while still Member of Parliament, revealed that she was moving to the United States, the Dutch government immediately engaged with the US government to determine how the security of Ms Hirsi Ali could be taken care of. In the US, members of the Dutch DKDB government security unit — comparable to the American Secret Service which guards US heads of state — took over Ms Hirsi Ali’s protection, but just like the US government, the Dutch state is in essence of the opinion that it is not responsible for the protection of citizens (which Ms Hirsi Ali now is) when that citizen is in another country. So until a final agreement was ironed out between the two governments, the Dutch state would continue to pay for Ms Hirsi Ali’s security.

However, it soon became clear that the US government had no intention to dole out taxpayer dollars for Ms Hirsi Ali’s protection, especially not since she is not a US citizen. And unlike Dutch multinationals Heineken and Royal Dutch Shell, which pay for the bodyguards protecting their respective employees, the American Enteprise Institute — Ms Hirsi Ali’s current employer — apparently likes to show her around, but paying for her security detail seems a bridge too far. The AEI even released a statement in which it bluntly said that it is not responsible for Ms Hirsi Ali’s personal security. That sounds a lot like the kind of ‘loyalty’ she got from the Old White Boys at her old VVD party.

Then Ms Applebaum continues by saying:

To put it bluntly, many in Holland find her too loud, too public in her condemnation of radical Islam.

If only that were true! Many in Holland would celebrate, no – cheer her if she made just that distinction. In fact, I’m sure a lot of Muslims would have supported her from day one. But instead, and as earlier said, instead of setting the fundamentalists apart and pointing the finger at them, she dubbed all of Islam and so (by proxy) all Muslims “backward”. Imagine having 100 Americans in a room, a Frenchman enters, he listens to two dumb cheerleaders talk about Britney Spears’ latest album, and the Frenchman turns around and shouts that “all Americans are stupid”. Moments earlier, the other 98 Americans in the room would have agreed if he had called the two cheerleaders stupid; but now, the Americans roll their eyes and stand united with the two dumb blondes against the Frenchy.

I don’t see how I could explain this any other way.

I personally know of a lot of Muslims who have in the past years told me that they hate Ms Hirsi Ali because she lumped them in with the deranged fundamentalists, not because of the exceptions she took with some of the language in the Qu’ran, and more specifically the hadiths (which are basically more like sideletters to the Qu’ran, interpretations by sometimes some truly fundamentalist idiots. Sideletters, because it is expressly forbidden to change even one character in the Qu’ran itself). Or the other way around: Ms Hirsi Ali looked at the fundamentalists and somehow took them to represent all of Islam, thereby insulting the faith in the eyes of many Muslims. Either way, if a Muslim is somewhere quoted as saying that he or she has been “insulted” by Ms Hirsi Ali’s words, be sure to ask that Muslim “insulted in what way?” That little yet very important extra is almost always left out in news reports.

And it’s not as if they, the non-fundamentalists, are getting a lot of help anyway. I mean, Theo van Gogh called Muslims backward, murderous beasts and then Mohammed Bouyeri went out and proved Van Gogh’s point.

Ms Applebaum also points out that:

once again, the Dutch will be confronted with the facts that Hirsi Ali remains a Dutch citizen; that the threat to her life comes at least in part from groups based in Holland; that she lives abroad because the Dutch political situation forced her to; and that when she speaks out, she does so in defense of what she believes to be Dutch values.

If Ms Hirsi Ali is still calling all Muslims “backward”, if she still does not want to differentiate, then she has never truly understood Dutch values. The one major value is that one does not engage in generalisations. One reason why the Dutch have for centuries been able to keep a religious peace is because the Dutch understood that religious strife stands in the way of making money, and calling an entire ethnic or religious minority “backward” does not help. It is better to take out the bad apples and denominate them as such.

As for free speech in the Netherlands somehow being threatened, Ms Applebaum says:

Whether or not the Dutch like it — and I’m sure most of them don’t — revoking her (Ms Hirsi Ali’s) police protection will send a clear message to the world: that the Dutch are no longer willing to protect their own traditions of free speech.

Ms Applebaum need not be worried. So far, calling all Muslims “backward” and various other names has resulted in more and more Dutch people being added every day to the swelling group of people that believes that every person with black curly hair and brown eyes is by definition evil and should at the very least be thrown out of the country, castrated, or shot altogether. One only has to go to ‘mainstream blogs’ or simply the internet reaction forms of the largest Dutch newspaper to find hundreds, if not thousands of Dutch people who exercise their freedom of speech to blurt out their bile.

It has also laid the foundations for people like Dutch right-winger Geert Wilders, who has called for a ban on the Qu’ran, and so effectively a ban on Muslims. Yes, Wilders has been threatened with death too, but there is no need for Ms Applebaum or Mr Hitchens to fear anything regarding free speech in the Netherlands as we seem to almost drown in the stuff; Mr Wilders can already count on approximately 1/6th of the seats in Parliament according to polls, and his numbers are growing. For the record: I am not saying that Ayaan Hirsi Ali is the cause of all this, but a much more pronounced distinction between the audiences she was targeting would certainly have helped.

Oh and Mr Hitchens wrote, in his intro wrote about the Netherlands that it:

overcame Catholic-Protestant fratricide with a unique form of coexistence, put up a spirited resistance to Nazi occupation, evolved a constitutional form of monarchy, and managed to make a fairly generous settlement with its former colonies and their inhabitants.

The Dutch overcame the divide between the two religions basically out of the understanding that if one wants to make money, one needs to have stability as unrest is bad for business.

The Dutch did not exactly put up a “spirited resistance to Nazi occupation”. The Dutch armed forces surrendered after 4 days in 1940 and it is one of the few countries in Western Europe where most of the Jewish population was deported and gassed – not least because so many non-Jews pointed their fingers at the right front doors in the darkness of night. (Read Anne Frank’s diary for an all too often repeated example.)

Yes, the Dutch evolved a constitutional form of monarchy – but a LOT later than did the British and contrary to the Brits, we silly Dutch still allow the Queen her so-called ‘Secret of the Palace’, where she has a lot of freedom and power to determine which party actually gets to join up to form a coalition government. And I don’t actually know what the rules are in Great Britain, but in the Netherlands no politician is allowed to speak about what he or she discussed with a member of the Royal Family.

And as for our colonies, well… It may serve you to know, Mr Hitchens, that the US had to threaten economic sanctions in the late 1940s to get the Dutch to let go of Indonesia, where they employed the services of a small minority (the Moluccans) to help repress the majority, much like the Brits employed the Sikh to repress many Indians. And in the 1960s the Dutch almost went to war over Dutch New Guinea, which they again had to let go after the US government again threatened action.

UPDATE: As everybody will know by now, members of the Danish People’s Party have offered Ms Hirsi Ali refuge in the city of Odensee. Having dug up some mud and bile about that party, it looks like it’s yet another group of waning populist xenophobes that wants to make headlines. I wish Ayaan a lot of success should she accept the offer.